Italiaans Design - Tijdcapsule

Door het gebruik van stijlvolle en hoogwaardige materialen in combinatie met een strakke functionele vormgeving is Italiaans design wereld beroemd geworden. Je zou verwachten dat dit in Italië dan ook alom vertegenwoordigd zou zijn. Wellicht geldt dit voor de grote steden, maar bij ons in de streek is niets minder waar. Nou leven we natuurlijk ook op het platteland, maar nog steeds is het opvallend. Veel van onze streekgenoten lijken volledig niets te geven om vormgeving of het creëren van een gezellige sfeer. De mensen hebben relatief grote huizen, maar het liefst zit men met elkaar in een kleine, sterk overbelichte keuken. De keuken zelf is over het algemeen een degelijk gefabriceerde houten keuken, het liefst donker gelakt en ziet er uit alsof deze er al 30 jaar in zit, ook als deze net nieuw is. De eettafel, de niet perse bijpassende stoelen en de rest van het meubilair zijn inderdaad meer dan 30 jaar  

oud en zo zien deze er ook uit. Wanneer je op deze stoelen zit, begin je binnen een half uur al last van je rug te krijgen en weet je van ellende niet meer hoe je moet zitten, maar de mensen hier lijken daar geen last van te hebben. Hetzelfde zien we ook bij een hele reeks  

restaurants en winkels. Een trattoria Mollo in Toresina of trattoria Del Peso in Belvedere, wanneer je daar binnenstapt is het alsof je minimaal 50 jaar terug in de tijd gaat. Ooit is de zaak gerealiseerd, is daarna nooit verbouwd en deze zal ook de komende decennia zo blijven. Aan de ene kant heeft het iets triests, vergane glorie of in ieder geval een herinnering aan betere tijden. Aan de andere kant heeft het ook iets moois.  

Het hoeft niet perse steeds anders, steeds beter, steeds meer, het is goed zoals het is. Soms is het inderdaad goed om niets te veranderen en zou het zelfs bijna crimineel zijn om dat wel te doen. Zo zijn er, met name in de grote steden en vaak specifiek koffiehuizen, welke al langer dan 50 jaar niet zijn veranderd. Deze zijn echter zo mooi vormgegeven en chique ingericht dat ze nog steeds dezelfde grandeur uitstralen als op de dag dat deze werden geopend. Wanneer je daar een koffietje nuttigt waan je jezelf in vervlogen tijden, maar dan in positieve zin.

Integratie

Toen wij aan ons Italië avontuur begonnen hadden we geen grote ideeën over hoe we ons leven in Italië en binnen de gemeenschap zouden gaan vormgeven. We hadden eigenlijk nergens echt grote ideeën over of verwachtingen van. Wat we wilden, wat we zochten was een ander leven, een andere levensstijl en we stonden open voor alles wat er op ons pad ging komen. Waar we in Nederland eigenlijk geen behoefte hadden aan contact met de buren, vonden we het hier juist bijzonder prettig om met iedereen die dat wilde een relatie op te bouwen. Vanaf het begin voelde alles wat we deden heel natuurlijk en heel normaal, ook al was alles nieuw voor ons. Het kopen van een huis in het buitenland, het verbouwen, met alles wat daarbij komt kijken, het slapen in een caravan, zonder voorzieningen, maar ook het gewoon zijn in een ander land. Onze lijfspreuk was: we gaan het zien, wat zoveel betekent als; we doen wat we kunnen om ons avontuur te laten slagen, maar we houden

er sterk rekening mee dat dit wellicht niet zo zal zijn. Intussen zijn we 10 jaar verder en eigenlijk zitten we er nog steeds op dezelfde manier in. Wat we na 10 jaar in ieder geval kunnen stellen is dat ons leven in Italië en meer specifiek in ons dorp Murazzano bijzonder prettig is en we beiden erg gelukkig zijn met de keuze om dit avontuur te ondernemen. We voelen ons beiden echt onderdeel uitmaken van de gemeenschap, al doen we dat ieder op ons eigen manier. Zo voel ik bijna geen behoefte om sociaal actief te zijn en Monique juist wel. Van Monique kunnen we gerust stellen dat zij super geïntegreerd is en ik ben dat duidelijk niet. Niet in de laatste plaats omdat ik na 10 jaar nog steeds de taal niet beheers en daar zijn geen excuses voor te bedenken.

Natuurlijk red ik mij wel, maar niet op een niveau waarbij je werkelijk een goed gesprek kunt voeren. Nou heb ik die behoefte ook niet, maar toch. Natuurlijk moet ik daar iets aan doen. Nu echt..... Buiten meer aanleg, kan ik niet anders zeggen dan dat Monique vanaf dag één fanatiek bezig was met het zich eigen maken van de taal. Het feit dat zij sociaal actief is in het dorp, maar ook met haar koor heeft ervoor gezorgd dat zij intussen bijzonder goed Italiaans spreekt. In het dorp zijn we bekend als Monica en de man van Monica, dat zegt genoeg. Toch voel ook ik mij echt deel uitmaken van het dorp, het is mijn dorp en ik ben trots op mijn dorp. Ik vind het leuk dat we op onze manier iets bijdragen aan de gemeenschap en we hebben ook het gevoel dat dit wordt gewaardeerd. Buiten het feit dat we economisch iets toevoegen aan het dorp zitten we in de zomer geregeld als vrijwilliger als torenwacht bij de middeleeuwse toren van Murazzano, helpt Monique nu al jaren bij het organiseren van de kinderspeelweken en werkt zij daar ook aan mee als begeleider en last but not least hebben we dit jaar voor de tweede keer een muziekreeks georganiseerd; Pomeriggi in Musica. 

Vijf concerten op vijf zondagen op rij in de periode juli-augustus in één van de prachtige kerken van Murazzano. Iedereen was erg enthousiast en dus gaan we ook in 2019 weer een editie van Pomeriggi in Musica organiseren, Monique heeft het programma al bijna geheel rond. Het kan ook te gek worden, wat betreft de integratie. Zo werd Monique eerder dit jaar gevraagd of zij er oren naar had om plaats te nemen in de gemeenteraad. Natuurlijk vond zij dat een hele eer, maar om een aantal redenen heeft zij daar toch echt nee op geantwoord. In zo'n dorp speelt van alles onder de oppervlakte, relaties tussen personen en families, zaken die in het verleden niet helemaal lekker zijn afgehandeld, daar willen we eigenlijk verre van blijven. We kunnen nu lekker onze eigen dingen doen en dat is prima zo. Grappig genoeg werd zij afgelopen week door een rivaliserende groep mensen, die dit jaar ook deel willen gaan nemen aan de verkiezingen, ook gevraagd of zij namens hen in de gemeenteraad wil. Hilarisch gewoon. Wat we zelf het toppunt van integratie vinden is het feit dat we sinds kort op Occitaans dansen zitten. Jawel, volksdansen. Zeker niet cool, maar wel erg leuk! Op oudejaarsavond gaan we 2018 ook al dansend afsluiten en dansend het nieuwe jaar in. 

CasaRea: Het echte werk is begonnen

De afgelopen maanden zijn we beetje bij beetje begonnen met klussen bij onze nieuwe aanwinst, een klein huisje, direct onder de begraafplaats in Murazzano. We hebben het huisje ook al een naam gegeven; CasaRea (het adres is Frazione Rea 5a). We zijn begonnen met buiten spelen,

dat wil zeggen werken op het terrein. De toegangsweg vrij maken, het snoeien van alle bomen en het bevrijden van alle bomen en struiken van de o zo vervelende klimop. Verder hebben we het huis helemaal leeg gehaald en de oude kozijnen, die nog in het huis zaten eruit gehaald. Bizar wat we allemaal al verbrand hebben. In de tussentijd hebben we de aanvragen ingediend voor een wateraansluiting en stroom, waarbij er rekening mee houden dat dit wel even kan duren. Onder het motto: ik besta, hebben we een brievenbus gepland. Water en elektriciteit waren er nog niet, maar post kunnen we ontvangen! We hebben werkelijk genoten van het buiten spelen. We hadden fantastisch weer en het was gewoon lekker om fysiek bezig te zijn in een prachtige omgeving en we zagen de boel natuurlijk steeds meer opknappen. Nu de zomer steeds dichterbij komt, de dagen langer worden en de temperaturen oplopen is het moment aangebroken om ook daadwerkelijk met het huis zelf aan de slag te gaan. Het merendeel van de werkzaamheden willen we zelf gaan doen, maar een aantal klussen zullen we uitbesteden aan een aannemer. Dan moet je denken aan het weghalen van een dragende muur of het aanbrengen van een overdekte veranda / balkon. Twee grote klussen, die we in ieder geval zelf willen doen is het vervangen van het dak en het graafwerk rond het huis (aanbrengen drainage, plaatsen septic tanks en buizen). We hadden besloten om te beginnen met het dak. Het had net flink geregend, maar de weerverwachtingen voor die komende twee weken waren prachtig, dus gaan met die banaan. De tekeningen hadden we al gemaakt en we hadden ook al verschillende offertes opgevraagd voor het leveren van de materialen. Al het hout bestellen we bij één van de koorleden van Monique, die een houtzagerij

heeft. Het eerst wat moest gebeuren was het oude dak eraf halen. Het is dan altijd de vraag wat je aantreft. Hoe zit de boel constructief in elkaar en in welke staat verkeert alles? Het verwijderen van het oude dak duurde ongeveer twee dagen. Dat had sneller gekund, maar we wilden zoveel mogelijk oude dakpannen en panlatten bewaren, om later te gebruiken voor een afdakje links of rechts op het terrein. We hadden van verschillende mensen gehoord dat de toegangsweg wel een probleem zou kunnen worden, helemaal wanneer het net heeft geregend. Zelf hadden we het idee dat dit wel mee zou vallen, aangezien de weg vrij vlak is en ook weer niet zo slecht was. Het transport van de bouwmaterialen is niet gratis, dus hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk zaken te bestellen, die we in de komende maanden nodig hebben en die niet of nauwelijks zijn te vervoeren met onze eigen auto. De vrachtwagen die de boel kwam leveren

moest ook een kraan hebben, zodat de materialen voor het dak direct op het dak gezet konden worden. Je voelt hem natuurlijk al aankomen; de vrachtwagen was keurig op tijd, volledig afgekegd en dus ongelofelijk zwaar en de chauffeur had weinig tijd nodig om te bepalen dat hij de boel niet kon afleveren. Nou, dat was wel even schakelen, want we waren er helemaal klaar voor. Het weer zou prachtig worden en een paar dagen later zouden een aantal vrienden komen om ook een handje te helpen, maar je kunt er op dat moment niet zoveel mee, schakelen moet je. Plan B, o nee, er was geen plan B. Het was duidelijk; we moesten eerst iets aan de weg laten doen en dan opnieuw een

goede periode afwachten om de werkzaamheden te beginnen. Binnen een week hadden we iemand geregeld om de weg aan te pakken en was de weg klaar om bereden te worden door zware vrachtwagens. De weersverwachtingen waren niet geweldig, maar toch hebben we besloten om de vrachtwagens te laten komen afleveren. Eerst de bouwmaterialen en daarna het hout. Bizar wat een hoeveelheid aan materiaal er zowel op het dak als rond het huis werd afgeleverd. De eerste dag kwamen er twee vrachtwagens met bouwmaterialen en de tweede dag kwam het hout. Om er zeker van te zijn dat de vloer van het dak al die bouwmaterialen ook zou kunnen dragen hebben we op de eerste

verdieping twee steunen aangebracht. Het was nog een heel gepuzzel om alles op het dak kwijt te kunnen. Consequentie van alles op het dak hebben was in ieder geval dat we zeker wisten dat we alles minimaal drie keer in onze handen zouden hebben. Dat nadeel woog echter ruimschoots op tegen het deel voor deel omhoog brengen van al die materialen. Tijdens het afleveren van het hout moesten we de dakconstructie (de balken) direct in elkaar zetten, terwijl de balken in de kraan hingen, omdat de balken dusdanig zwaar waren dat dit op de hand eigenlijk ondoenlijk was. De chauffeur was zeer behendig met z'n kraan, dus dat was echt super. Al met al waren we daar alsnog meer dan een

halve dag mee bezig. Om deze klus te klaren hadden we een vriend gevraagd om die dag te komen helpen. Werken op het dak, lopend op de dakbalken, laverend tussen allerlei bouwmaterialen is gewoon gevaarlijk. Bij het monteren van één van de dakbalken verloor Hermando zijn evenwicht en lag hij bijzonder snel daarna op de vloer. Buiten een beschadigd echo, een blauwe kont en wat schrammen heeft hij daar gelukkig niets aan over gehouden, maar het was wel weer even een waarschuwing om vooral voorzichtig te zijn. De weerverwachtingen zagen er intussen een stuk beter uit en dat gaf wel rust. Het zal niemand verbazen, maar onze planning kwam volledig niet overeen met de werkelijkheid. We

dachten de klus te kunnen klaren in een dag of vier, maar het werden er uiteindelijk drie keer zoveel. Gedeeltelijk komt dit omdat we wat extra werkzaamheden hebben uitgevoerd, die we vooraf niet hadden voorzien en hier en daar liepen we ook gewoon te kneuzen, want we blijven immers toch amateurs. Zo hadden we het dak helemaal dicht getimmerd en kwamen we er achter dat we onder het dak nog 17 pakketten met dakpannen hadden liggen. Grootste oorzaak was echter een structurele zelfoverschatting in combinatie met een slecht ontwikkeld talent om de

omvang van de klussen in te schatten. Wellicht is dit maar goed ook, anders zouden we er waarschijnlijk nooit aan

beginnen. Tijdens de werkzaamheden op het dak kregen we ineens het bericht dat men het water kwam aansluiten. Aan de ene kant kwam dat natuurlijk helemaal niet uit, maar we hebben intussen ook wel geleerd dat je in Italië (en niet alleen in Italië) het ijzer moet smeden zolang het heet is, dus kom maar op. Er werd een gleuf gegraven, helemaal vanaf de boven weg naar ons huis en twee dagen later hadden we een water aansluiting. Monique heeft toen meteen een tijdelijk waterkraantje gemonteerd op de plek waar we in de toekomst een buitenkeuken willen realiseren. Echt helemaal super! Nu nog de aansluiting voor de

elektriciteit. we gaan er vanuit dat dit nog wel een maandje of zo kan gaan duren, als we geluk hebben. Intussen is het dak af en daar zijn we bijzonder blij mee. Zo'n klusje op het dak is niet prettig en is gewoon gevaarlijk, ook al gebruikte Hermando een veiligheidslijn. Ook fysiek was het zwaar. We hebben twee weken hard gewerkt, waarbij we lange dagen maakten en je merkt gewoon dat je dat niet gewend bent. Het belangrijkste is echter natuurlijk het resultaat en daar zijn we echt heel tevreden en trots over. Om onszelf te belonen en het lichaam wat te ontspannen zijn we een dagje naar een hotel geweest in San Remo aan de kust met een heerlijke spa. Daar waren we wel even aan toe en we vinden ook dat we dat hebben verdiend. Op naar de volgende klus,.... over een tijdje.

Nieuwjaarsconcert 2017 in Murazzano

Het wordt intussen al een traditie: een mede door Monique georganiseerd en gegeven nieuwjaarsconcert in Murazzano. Dit jaar met als thema een eerbetoon aan Edith Piaf.  "Het ritme van de sferen: alles wat leeft pulseert" is de titel van het concert. Geloof het of niet maar Edith Piaf heeft haar roots in Murazzano. Dit feit zorgde ervoor dat het concert niet alleen in de lokale kranten onder de aandacht werd gebracht maar ook werd opgepikt door de nationale krant La Stampa en het regionale nieuws op tv. 

De inhoud van het artikel in de La Stampa van 27 december: "De ontdekking: De overgrootmoeder van Piaf werd geboren in Murazzano in de Langhe". De artiestennaam, 'Piaf' betekent in Parijs vrij vertaald "mus". Een afbeelding die zeer past bij de gestalte van de artiest. De artistieke carrière van de grote Edith Piaf is opgebloeid in de Franse hoofdstad, maar de oorsprong ligt in de Langhe.
Een "vondst" van een expert in de antropologie, Alessandra Abonna, meer specifiek in de Noord-Afrikaanse en Midden-Oosterse muziek en cultuur. Uit haar onderzoek bleek dat de grootmoeder aan de moederskant van "mus"  werd geboren in Murazzano, "de hoofdstad" van de Alta Langa. En dit jaar, heeft de gemeente Murazzano besloten als eerbetoon een concert te wijden  aan Edith op 1 Januari 2017, om 18.30 uur, in het Santuario Madonna di Hall.
"Ik ben altijd gepassioneerd geweest over Edith's stem, legt Alessandra Abonna uit - Een kracht om naar te luisteren en dan nog het uitzonderlijke levensverhaal. Op Arabische websites werd de Marokkaanse afkomst beschreven en ik overtuigde mezelf om meer onderzoek te doen naar de oorsprong. Ik ben begonnen met een aantal genealogische sites, waarmee ik de familie heb gereconstrueerd. De in Murazzano geboren overgrootmoeder Margherita Bracco trouwde met de Marokkaanse acrobaat, Said Ben Mohamed. Uit hen kwam de grootmoeder Emma voort. Margherita, de overgrootmoeder werd in Parijs geregistreerd met als beroep straatverkoper en straatartiest. De officiële bevestiging komt ook uit parochieregisters van Murazzano; Margherita Bracco, geboren op 30 augustus 1830.

Gezien de hoeveelheid aan publiciteit en onze eigen inspanningen via Facebook en het ophangen van posters, maakten we onderling grapjes als; 'ze zullen wel verkeersregelaars moeten gaan inzetten'. Die avond reden we het dorp en ...., inderdaad verkeersregelaars. In de afgelopen jaren heeft Monique al een hele reeks concerten georganiseerd en deze werden ook allemaal goed bezocht, maar nu was het toch wel even wat anders. Ruim voor het concert moest gaan beginnen was er al een grote groep mensen aanwezig in de kerk en tegen de tijd dat het concert moest gaan beginnen waren ook de zijpaden gevuld. In tegenstelling tot wat normaal gebruikelijk is begon het concert exact op tijd. Dat is, de burgemeester begon stipt om half negen met zijn openingspraatje. Fantastisch dat er zoveel mensen zijn gekomen. Lijkt ons een goed idee om dit werkelijk een traditie te laten worden.


1 januari 2017 in het Santuario Madonna d'Hall van Murazzano 
Isa Gonella (Zang)
Monique Hofman (Piano en zang)
Pier Renzo Ponzo (klarinet)
Federico Boglio (toetsen)

Levende Kerststal

In de acht jaar dat we nu al weer in Murazzano wonen hebben we al veel dorpsevenementen mee mogen maken en toch zijn we steeds weer verrast over wat men hier met elkaar weet te realiseren. Het was intussen al weer meer dan 15 jaar geleden dat men voor het laatst een presepe vivente (levende kerststal) had georganiseerd in Murazzano en een aantal mensen vonden het tijd deze traditie in ere te herstellen. Vast onderdeel bij elk evenement is de chaos, maar dat hoort erbij, want we zijn nou eenmaal in Italië. Wat er echter ook bij hoort is de bereidheid van velen uit het dorp om een bijdrage te leveren aan zo'n evenement. Meer nog dan het feit dat mensen het leuk vinden om deel te nemen aan deze evenementen is het de liefde voor het dorp en gemeenschapszin dat hen motiveert. Het resultaat was werkelijk geweldig. Monique had de taak om met een groep kleuters, verkleed als engeltjes, van tafereel naar tafereel te lopen en daar dan een paar liedjes te zingen. Ook wij zijn intussen echte Murazzanesi en houden van ons dorp!

Op naar het volgende avontuur

Zoals de meesten waarschijnlijk al wel wisten, hebben wij een kleine twee maanden geleden een huisje gekocht, net buiten Murazzano (onder de begraafplaats). Er was al een voorlopig

koopcontract, maar afgelopen vrijdag zijn we bij de notaris geweest en dat betekent dat het huisje nu echt van ons is. Voor de overdracht hebben we gebruik gemaakt van de notaris die we ook acht jaar geleden hadden bij de overdracht van ons huidige huis. Je zult het niet geloven, maar toen was het nog mogelijk een deel van het honorarium zwart te betalen. Nu was dat niet meer mogelijk. Zo zie je maar: ook in Italië wordt intussen 'alles' netjes geregeld. De notaris, een bijzonder prettige man overigens, heeft een prachtig kantoor. Wanneer je binnen komt word je ontvangen bij een mooie receptie en ook de rest van het kantoor is om door een ringetje te halen. Net als acht jaar geleden, had mijn blaas de behoefte om verlicht te worden van enige druk. In het toilet hing boven de spiegel van de wasbak, nog net als acht jaar geleden, geen mooie lamp, maar uit de muur kwamen een paar draden met daaraan een gloeilamp. Lekker hoe niet alles verandert.

De afgelopen zijn we druk bezig geweest met het maken van plannen. Wat te doen met het huisje? Eigenlijk waren we er vrij snel uit, na wat plak en knipwerk. We hebben besloten op de eerste verdieping de woonkamer en keuken te maken en op de begane vloer moet de slaapkamer en badkamer komen.

Aangezichten (nieuwe situatie)  

Normaal gesproken mag men een huis ca. 20% uitbreiden, maar aangezien het huis binnen een straal van 200 meter van de begraafplaats staat, mag dit in ons geval niet. In Italië zijn regeltjes genoeg. De vraag is altijd hoe hard is die regel of is er wellicht een ander regeltje dat een oplossing biedt. Natuurlijk willen wij het huisje een beetje uitbreiden, meer specifiek we willen er een groot balkon tegenaan zetten. Gelukkig mogen we dat gaan uitvoeren, niet omdat we een balkon mogen hebben, maar omdat er een overdekte parkeerplaats gecreëerd moet worden. Het resultaat is hetzelfde, dus helemaal goed.  

Eerste verdieping 





























Tweede verdieping

De komende twee weken gaan we nog even aan de slag in ons eigen huis, wat schilderwerk links en rechts. Als dat klaar is gaan we beginnen bij het nieuwe huisje. Eerst even op het terrein, de boel een beetje opschonen en kaal slaan en het huis leeghalen en opruimen. Daarna gaan we kijken wat we exact allemaal moeten gaan doen, in welke volgorde en wanneer we dat willen gaan doen. In ieder geval alles op z'n tijd. We gaan graag aan de slag in het huisje, maar we willen onszelf geen druk op leggen.

Veiligheid in het verkeer - Rally van Alba

Wanneer we kijken hoe Italianen acteren in het verkeer kan het niet anders of het aantal doden in het verkeer moet hoger zijn dan in Nederland. Wanneer we kijken naar de cijfers dan klopt dat ook. In Nederland kwamen in 2013 per miljoen inwoners 4 mensen om in het verkeer. In Italië lag dit aantal op 58 en dan te bedenken dat dit aantal in het verleden nog aanzienlijk hoger was. Natuurlijk is de rijstijl van de gemiddelde Italiaan net wat agressiever dan die van de gemiddelde Nederlander, maar dat is slechts één reden voor het hogere cijfer. Wat wij zo opvallend vinden is hoe alle omstanders omgaan met dit feit, namelijk helemaal niet. Bij wegwerkzaamheden op de snelweg wordt er natuurlijk nog wel een stuk weg afgezet, het verkeer mindert echter maar zeer beperkt haar snelheid. De mensen die aan de weg werken lijken er geen enkele moeite mee te hebben om rakelings langs de afzet pionnen even rustig met elkaar een praatje te houden. Waarschijnlijk wordt over hen gewaakt door een heilige van wegwerkers. In onze regio zijn de wegen vrij bochtig, smal en onoverzichtelijk, een gouden combinatie. Dat weerhoud mensen die langs de weg lopen er niet van om een beetje waakzaam te zijn of aan de kant te gaan lopen, laat staan achter elkaar, zelfs moeders met een kinderwagen niet! Ook zij zullen ongetwijfeld een speciale heilige hebben die over hen waakt.

Een week geleden zagen wij bovenaan de weg een aanplakbiljet, welke was vastgeniet aan een boom. Hierop werd aangegeven dat de weg op zondag 5 juni zou worden afgesloten voor al het verkeer, omdat die dag de rally van Alba zou plaatsvinden. Je zou denken dat in ieder geval de

bedrijven op het parcours hierover al wat eerder ingelicht zouden zijn, maar niet dus. Meestal komen onze gasten op zaterdag aan, dus is er ook niet zo'n groot probleem, maar juist deze dag moest er een stel aankomen. Je kunt daar dan natuurlijk helemaal niets mee, wij snappen ook wel dat je zo'n evenement niet kunt organiseren zonder dat je daarmee iemand tot last bent, maar we vonden het toch wel terecht om de organisatoren even om een uitleg te vragen en ook om exact te weten wat er die dag zou gaan gebeuren. Via de mail kregen we niet direct bericht, maar de volgende dag stond er ineens een mannetje vanuit de organisatie op de stoep. Hij kwam zich verontschuldigen om het feit dat ze niet door hadden gehad dat wij langs het parcours lagen. Heel netjes en dat hadden we zeker niet verwacht. Aan de andere kant ook weer heel Italiaans; zoveel mogelijk communiceren middels persoonlijk contact en dat is eigenlijk ook wel erg prettig. Het mannetje vertelde ons dat er die dag twee manches gereden zouden worden. De weg werd afgesloten tussen 7:50 tot 12:30 en 14:20 tot 18:30, maar waarschijnlijk was men al wel een uur eerder klaar en dan zou de weg ook weer toegankelijk zijn. We hebben dit onze gasten, zowel de genen die reeds bij ons waren als die deze dag moesten gaan aankomen laten weten en meer kun je er dan ook niet mee. Op de dagen, voorafgaande aan de rally, zagen we steeds weer iets nieuws langs de weg verschijnen. Eerst de opgerolde linten bij de toegangswegen, inclusief onze oprit, een dag later bordjes met "zona pericolosa al pubblico" (gevaarlijk gebied voor publiek) en weer een dag later linten op verschillende delen van het parcours. Het wekte in ieder geval de indruk dat men serieus omging met de veiligheidsmaatregelen rond het hele evenement. Langs het parcours waren verschillende plekken aangewezen (op de folder van het evenement) waar het publiek mocht staan.

Op de dag van de rally zelf kwam er keurig een official met zijn auto bij ons op de oprit staan (zie foto collage). Hij was er niet alleen voor verantwoordelijk dat niemand de weg op zou rijden maar moest ook zorgen voor de veiligheid op zijn deel van het parcours. Wij gingen er vanuit dat het tijdens de rally niet toegestaan was om langs het parcours te lopen, maar hoe kan het ook anders, niets bleek minder waar. De official stond apen relaxed op z'n post en hij stond niemand in de weg die het parcours opliep om weer even op een ander punt te gaan staan. We begrijpen nu ook wel waarom het geregeld voor komt dat er mensen om komen tijdens zo'n rally, want het gaat er hard aan toe en het ziet er ook niet altijd naar uit dat de bestuurder de boel onder controle heeft. Tegen het einde van laatste manche ging de official al een beetje de weg schoon vegen. Heel netjes, maar de auto's kwamen nog steeds voorbij. Hij was echter nog steeds heel relaxed bezig, ging natuurlijk wel een beetje aan de kant staan als er een auto aan kwam, maar het zag er bijzonder vreemd uit. Blijkbaar vond zijn persoonlijke beschermheilige dat ook en deze verraste hem met een auto die werkelijk rakelings langs hem heen scheerde. Hij bleef uiterlijk onberoerd, maar hij was wel klaar met vegen.

Optreden in Murazzano

We vragen ons wel eens af of Italië ons meer mogelijkheden biedt dan dat we dit in Nederland hadden. Als we het hebben over het realiseren van het huis en de B&B is dit wel degelijk het geval en dan hebben we het vooral over de kosten. Met ons beperkte budget hadden we dit nooit in Nederland kunnen doen. Als we kijken naar de overige zaken, dan komt het toch eerder neer op het gewoon doen. We doen hier in Italië gewoon meer dingen die we in Nederland niet deden of minder snel deden. Hier in Italië vinden we het leuk om onderdeel uit te maken van de gemeenschap, waar we in Nederland eerder op ons zelf waren en dat ook prima vonden zo.

Afgelopen weekend heeft Monique weer een concert georganiseerd in Murazzano in het Sanctuarium Madonna di Hall. Dit keer een optreden van haar vroegere accordeonleraar, waarbij zij ook een nummer samen met hem speelde en vervolgens een optreden van het koor, waarin Monique zingt, Corale Due Torri.

Natuurlijk was Monique ook in Nederland actief binnen de muziek en dan met name als dirigent van verschillende koren, maar hier in Italië komt dit nog meer uit de verf. Het organiseren van concerten, het spelen. Het kwam niet eens bij Monique op om in Nederland te gaan optreden als pianist, ook al is dit slechts als begeleiding van een sopraan.

Het is intussen al weer vijf jaar geleden dat we in het diepe zijn gesprongen en zijn vertrokken naar Italië. Veel mensen dachten dat we een grapje maakten, toen we onze plannen bekent maakten en nog meer mensen dachten dat het er uiteindelijk waarschijnlijk toch niet van zou komen, maar niets is minder waar. Langzaam maar zeker hebben we ons leventje hier vorm kunnen geven en we kunnen niet anders dan concluderen dan dat we hier erg gelukkig zijn.  Met name het afgelopen jaar hebben wij met volle teugen genoten van het goede leven hier, de rust, de ruimte en natuurlijk het samen zijn.

We realiseren ons maar al te goed dat we dit niet volledig op eigen kracht hadden kunnen doen. Buiten de sceptici zijn er ook genoeg mensen geweest die ons vanaf het eerste uur, op verschillende wijzen hebben ondersteund. Graag willen we in deze één iemand specifiek benoemen, Jacob Nielen. Vanaf het begin waren Jacob en zijn vrouw Karin deelgenoot van ons avontuur. Gedeeltelijk omdat zij zelf ook graag zoiets zouden willen ondernemen, maar vooral

omdat zij ons het beste toewensten.

Selfie 2010

In 2010  kwam Jacob naar onze casa om mee te helpen met het afmaken van ons eigen appartement, maar al na een paar dagen moest hij noodgedwongen naar huis, hij voelde zich beroert, zowel mentaal als lichamelijk. Eenmaal thuis en een paar onderzoekjes verder werd duidelijk dat Jacob aan kanker leed.  De strijd die hij vervolgens is aangegaan met deze verschrikkelijke ziekte is met geen pen te beschrijven. Het contrast met je eigen leven is dan heel groot en tegelijkertijd gaat alles ook ‘gewoon’ door, waardoor het bijna onwerkelijk is. Jammer genoeg kun je uiteindelijk erg weinig doen om te helpen en de afstand maakt het er ook niet makkelijker op.

In 2012 leek het erop dat Jacob de ziekte had overwonnen. Dat moest gevierd worden met een bezoekje aan onze casa, waar de ellende was begonnen. Jammer genoeg ging het weer fout en werd Jacob gedwongen om de strijd met de kanker opnieuw aan te gaan. Wat hij ook deed, met een ongelofelijke drive, ondanks alle ellende. Toen in 2013 ook bij Karin kanker werd geconstateerd stond de wereld voor hen natuurlijk helemaal op zijn kop. Het maakte maar weer duidelijk dat het niet altijd op gaat dat ‘Good things happen to good people’, verre van zelfs.

We hebben de afgelopen jaren van veel mensen te horen gekregen dat ze ons Italië avontuur moedig vonden. Zelf ervaren wij dat niet zo. Waar wij bewondering voor hebben zijn mensen als Karin en Jacob, die ondanks hun pijn en ellende toch de kracht kunnen opbrengen om te blijven vechten en het zelfs in die situatie nog kunnen opbrengen om aan anderen te denken. Wij zijn er allerminst van overtuigd dat wij zelf hiertoe in staat zouden zijn.

Wij zijn Karin en Jacob dankbaar voor hun onvoorwaardelijke steun. Zij zijn voor ons een bron van inspiratie, zowel hoe zij samen met elkaar in het leven staan als hoe zij omgaan met tegenslagen. Zij zullen altijd, in welke vorm dan ook, deelgenoot zijn van ons Italië avontuur en ons leven. 

Optimaal gebruik maken van de mogelijkheden

We wonen intussen al weer vijf jaar in Italië, toch hebben wij van Italië minder gezien dan de meeste van onze gasten. Nu we ook de winters in Italië zullen zijn, willen we daar iets aan gaan doen. Dat begint ermee dat we gebruik maken van de mogelijkheden die onze eigen streek biedt. We wonen centraal tussen Genua en Turijn, de wijngebieden van de Barolo en de Dolcetto,  het strand met palmbomen, maar ook het hooggebergte. Op deze uitlopers van de Alpen (Prato Nevoso) kunnen we gewoon skiën, hoe cool is dat?

We waren het eigenlijk al een paar jaar van plan, maar om de een of andere reden kwam het er gewoon niet van. Gisteren was het dan eindelijk zover. Natuurlijk hebben we eerst een les genomen, een uurtje om te beginnen. Eerst maar even kijken of het bevalt niet waar? Het begint ermee dat we schoenen en ski's moesten gaan huren en vervolgens lopen naar de piste. Dat was trouwens al de eerste uitdaging van de dag. Wat loopt dat ongemakkelijk, überhaupt zitten die schoenen bijzonder ongemakkelijk. De ski instructeur was keurig op tijd en ook zijn Engels leek redelijk. De eerste oefeningen gingen eigenlijk best aardig en met name Hermando voelde zich best vertrouwd op die latten. Na nog wat meer oefeningen, kreeg Hermando de instructie om beneden bij de liften maar even een skipas aan te schaffen, want hij was wel klaar voor het "matras". Noem het een vorm van enthousiasme, zelfoverschatting of gewoon dommigheid, maar Hermando stapte gewoon meteen de lift in de berg op. Ook een kunst op zich trouwens, zo'n lift instappen. Monique en de instructeur vroegen zich intussen af waar hij bleef, dus toch maar even bellen. Hun vermoeden werd toen snel bewaarheid, die kneus zat inderdaad in de lift naar boven in plaats van het kleine liftje naast het instructieveld (in de volksmond blijkbaar het "matras" genaamd). Monique en de instructeur keken elkaar aan. Monique enigszins verbaasd, maar de instructeur toch enigszins in paniek. Zijn opdracht was blijkbaar niet helemaal goed over gekomen. Misschien toch nog iets meer werken aan z'n Engels? Monique gaf hem toen de suggestie om er er dan maar even achteraan te gaan? De les van Hermando werd vervolgens op de berg voortgezet en ze zijn samen naar beneden geskied. Zo zie je maar, het kan echt, met één lesje de berg af. Beter van niet, maar het ging goed. Later deze week maar weer een keer naar het strand, lekker met een drankje in de zon, onder een palmboom. Dat is in ieder geval een stuk veiliger.

Leven met de natuur

De afgelopen weken hebben we geweldig weer gehad. De lente was al in volle hevigheid losgebarsten. Een aantal fruitbomen hebben hun bloesems zelfs al verloren. Een paar dagen geleden gaf onze buurvrouw (83) aan dat het nog zou gaan sneeuwen, want de wind kwam uit het noorden en ze voelde dat er sneeuw in de lucht zat. De weersverwachting gaf inderdaad aan dat het allemaal iets minder zou gaan worden, met hier en daar een verdwaalde regenbui, maar sneeuw? We waren op z'n minst gezegd nogal sceptisch, al weet je het natuurlijk nooit, het is immers pas begin april.

Vanmorgen werden we wakker en twee keer raden; het sneeuwde, en niet z'n beetje ook (foto 1). Het werd echter snel warmer en tegen 12 uur in de middag was een groot deel al weer gesmolten (foto 2) en tegen 2 uur was bijna alles weg. Het is intussen duidelijk dat het kan spoken hier op onze heuvel (700 meter hoogte). Het zal nog wel een aantal jaren duren voordat ook wij dusdanig in de natuur leven dat wij deze kunnen lezen.

The Italian way

Het blijft prachtig om te zien met welk gevoel voor drama Italianen acteren. Vorige week is onze buurvrouw Maria (81) opgenomen in het ziekenhuis, om te worden geopereerd aan haar heup. Ze kwam bijna het huis niet meer uit en ging dus ook niet meer naar de markt, nou dan wist je dat het niet best was. Maria wilde absoluut niet naar het ziekenhuis, het arme ding was als de dood, dus het heeft ruim twee jaar geduurd voordat onze buurman, de rest van de familie en wij haar zo ver kregen om nu dan toch maar te gaan. De laatste dagen voor haar opname moest er nog steeds flink op Maria worden ingepraat, want iedereen was er bang voor dat ze op het laatste moment toch weer de hakken in het zand zou zetten. Wat een theater gaf dat. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen begint de volgende scene. Er mocht 24 uur per dag iemand bij haar blijven. De vraag is dan niet of dat ook nodig is, maar meer dat je het niet kunt maken naar elkaar toe (familie) om het niet te doen. Dit offer wordt dan ook weer door allen met het nodige gevoel voor drama gebracht. Natuurlijk vindt een ieder van zichzelf dat zijn of haar offer net iets groter was dan van die van de anderen. Ook Italianen zijn net mensen. Wij aanschouwen dat alles met hier en daar enige verbazing, maar genieten er ook van. Het heeft toch ook wel wat. Het is hier en daar wat over de top, maar er gaat toch ook wel heel veel passie en warmte vanuit. Wij Nederlanders zijn ook wel heel erg nuchter. De gulden midden weg zou mooi zijn. Als het goed is komt Maria over een paar dagen weer thuis en kunnen we de schat binnenkort weer tegen komen op de markt in Murazzano.

Voor de tweede keer druiven plukken

Ook dit jaar wilden we weer druiven gaan plukken. Het betaald niet geweldig, maar het is altijd nog meer dan wanneer we niets zouden doen. Het gaat ons ook niet om het geld, maar we vinden dat het een beetje hoort bij ons leven hier en misschien belangrijker nog; het is ook gewoon leuk. We hebben dit jaar kennis gemaakt met een wijnboer, Bruno Andriano in Dogliani en we zijn intussen grote liefhebbers van zijn wijnen en we zijn daarom ook bij hem gaan druiven plukken. We hebben echter vorig jaar kunnen ervaren dat het best zwaar werk is, dus we hebben dit jaar slechts halve dagen geplukt en dat was ook wel goed zo. Het was fantastisch weer, maar dat maakte het wel extra zwaar. Onder de naam 'La Bruna' brengt Bruno een aantal verschillende Dolcetto's op de markt, maar ook een LangeRosso (een blend) en een Chardonnay. Het zijn mooie wijnen en niet onbelangrijk; goed geprijsd voor zulke mooie wijnen. Wij zijn zelf vooral grote fans van de Langhe Rosso. Eén van onze gasten van dit jaar heeft zijn eigen wijnhandel in Nederland en we hebben ook hem kennis laten maken met met La Bruna. Dat heeft er intussen toe geleid dat zowel de Lange Rosso (Langhe Luigina) als de Chardonnay (Sofia) in Nederland te verkrijgen zijn. Kijk voor meer informatie op www.wijnkoperij-lavigne.nl

Weer net iets meer self supporting

Onze groentetuin wordt elk jaar weer net iets groter, maar dat betekent nog niet dat we onszelf al helemaal kunnen bedruipen. Nou is dat ook niet echt ons doel, maar het is wel leuk dat we al een eind komen.

We hadden dit jaar vooral veel vlees tomaten geplant, omdat we nu voor het eerst onze eigen tomatensaus wilden gaan inmaken. De voorgaande jaren hadden we dit steeds samen gedaan met onze (boven)buren. Dit jaar hebben we voor het eerst onze eigen tomaten en we hebben ook alles aangeschaft om deze te kunnen verwerken, zoals een tomaten pers en een groooote pan (10 liter). We hebben, in drie verschillende sessies, in totaal ca. 70 potten met tomatensaus gemaakt voor onszelf. Dan te bedenken dat we ook nog een hoop tomaten hebben weggegeven. Natuurlijk hebben we daarnaast ook nog saus gemaakt met onze buren. Zo knoeien we lekker verder in Italië en krijgt ons leven hier steeds meer vorm.

Op televisie

Iedere keer wanneer we de burgemeester van Murazzano tegen kwamen gaf hij ons aan nu toch echt snel een keer bij ons langs te komen. Vorige week stond hij ineens out of the blue voor de deur. Hij vertelde dat er de volgende dag opnames gemaakt zouden gaan worden voor het regionale (Piëmontese) journaal en hij vroeg aan Monique of zij zou willen meewerken aan een interview.

Het item gaat over mensen die in de zomer maanden terug keren naar hun geboortedorp om daar hun vakantie door te brengen. Er wordt vervolgens een bruggetje gemaakt naar Monique door aan te geven dat er ook mensen zijn die speciaal naar de regio komen om daar permanent te wonen.

Onze groentetuin

Toen we eenmaal in Italië waren neergestreken, zijn we ook meteen begonnen met het aanleggen van een groentetuin. Onderdeel van ons leven in Italië is ook dat we meer zelfvoorzienend willen zijn. Eerlijk gezegd zijn we dat nog lang niet en dat zal waarschijnlijk ook

2009

2010

2011

2011

nooit gebeuren, maar dat neemt niet weg dat we het wel erg leuk vinden om mee bezig te zijn. Verder vinden we het ook een leuk onderdeel van wat wij onze gasten bieden. Onze gasten mogen namelijk ook gewoon de tuin in lopen en pakken wat ze nodig hebben. Dat geldt ook voor de kruiden, die we bij het huis hebben staan. Zelfvoorzienend zijn we dus niet, maar het gaat ons wel steeds beter af. In 2009 zijn we klein begonnen op de plek waar het uitloopveld is van onze septictank. Het jaar erop hebben we het al meteen een stuk groter aangepakt en daarom hebben we de locatie van de groentetuin gewijzigd, meer achterop het terrein. Dit jaar hebben we het weer iets groter aangepakt en al doende lerende worden we er ook beter in. Het is toch gewoon erg leuk om iets van je eigen land af te halen. Een tomaat van de struik af te plukken en direct op te eten. Ook de smaak is geweldig, helemaal super!!

Het Italiaanse plaatje

Wanneer men aan Italië denkt, heeft men daarbij vaak het plaatje voor ogen uit de Bertoli reclame van een grote familie die lekker gezellig buiten, met z'n allen aan een grote tafel zitten te eten. De werkelijkheid is natuurlijk altijd minder romantisch. In Nederland zit men waarschijnlijk vaker buiten dan hier in Italië. Neemt niet weg dat wij ook Italianen kennen die wel aan dat plaatje voldoen. Zo zijn vrienden van ons, Americo en Assunta elke zondag te vinden bij hun 'cascina', een klein boerderijtje en het ouderlijk huis van Americo. De hele dag door komen daar mensen langs en als het zo uitkomt eet men een hapje mee. Na het eten is het standaard tijd voor een spelletje 'bocce', Italiaans jeu de boule, maar dan met iets grotere ballen. Dit alles speelt zich af in een ontspannen sfeer, maar dat neemt niet weg dat het spelen van bocce uiterst serieus wordt genomen. Het is iedere keer weer leuk om ons gezicht te laten zien bij de cascina en wij vinden het erg bijzonder dat wij deel van mogen uitmaken van deze happening.

Onze Tabacchi

In ons dorp Murazzano hebben we twee zogenaamde Tabacchi. Naast tabak en sigaretten verkopen zij eigenlijk alles wat los en vast zit. Een soort Blokker in het klein. Wanneer we iets vergeten zijn te halen kunnen we het altijd nog proberen bij de twee Tabacchi. We gaan altijd eerst naar Tabacchi nummer 1, deze heeft veel, maar eigenlijk nooit dat wat wij zoeken. Gelukkig heeft Tabacchi nummer 2 bijna alles. Het is wonderlijk om te zien dat ze zoveel artikelen weten onder te brengen in zo'n kleine ruimte. Toen wij nog druk aan het verbouwen waren aan onze appartementen en B&B moesten wij een radiatorkwast hebben. We hadden er weinig fiducie in, maar hebben het toch geprobeerd bij onze Tabacchi. Het is niet te geloven, maar we konden kiezen uit een paar verschillende maten.