zaterdag 25 maart 2017

CasaRea: Het echte werk is begonnen

De afgelopen maanden zijn we beetje bij beetje begonnen met klussen bij onze nieuwe aanwinst, een klein huisje, direct onder de begraafplaats in Murazzano. We hebben het huisje ook al een naam gegeven; CasaRea (het adres is Frazione Rea 5a). We zijn begonnen met buiten spelen,
dat wil zeggen werken op het terrein. De toegangsweg vrij maken, het snoeien van alle bomen en het bevrijden van alle bomen en struiken van de o zo vervelende klimop. Verder hebben we het huis helemaal leeg gehaald en de oude kozijnen, die nog in het huis zaten eruit gehaald. Bizar wat we allemaal al verbrand hebben. In de tussentijd hebben we de aanvragen ingediend voor een wateraansluiting en stroom, waarbij er rekening mee houden dat dit wel even kan duren. Onder het motto: ik besta, hebben we een brievenbus gepland. Water en elektriciteit waren er nog niet, maar post kunnen we ontvangen! We hebben werkelijk genoten van het buiten spelen. We hadden fantastisch weer en het was gewoon lekker om fysiek bezig te zijn in een prachtige omgeving en we zagen de boel natuurlijk steeds meer opknappen. Nu de zomer steeds dichterbij komt, de dagen langer worden en de temperaturen oplopen is het moment aangebroken om ook daadwerkelijk met het huis zelf aan de slag te gaan. Het merendeel van de werkzaamheden willen we zelf gaan doen, maar een aantal klussen zullen we uitbesteden aan een aannemer. Dan moet je denken aan het weghalen van een dragende muur of het aanbrengen van een overdekte veranda / balkon. Twee grote klussen, die we in ieder geval zelf willen doen is het vervangen van het dak en het graafwerk rond het huis (aanbrengen drainage, plaatsen septic tanks en buizen). We hadden besloten om te beginnen met het dak. Het had net flink geregend, maar de weerverwachtingen voor die komende twee weken waren prachtig, dus gaan met die banaan. De tekeningen hadden we al gemaakt en we hadden ook al verschillende offertes opgevraagd voor het leveren van de materialen. Al het hout bestellen we bij één van de koorleden van Monique, die een houtzagerij

heeft. Het eerst wat moest gebeuren was het oude dak eraf halen. Het is dan altijd de vraag wat je aantreft. Hoe zit de boel constructief in elkaar en in welke staat verkeert alles? Het verwijderen van het oude dak duurde ongeveer twee dagen. Dat had sneller gekund, maar we wilden zoveel mogelijk oude dakpannen en panlatten bewaren, om later te gebruiken voor een afdakje links of rechts op het terrein. We hadden van verschillende mensen gehoord dat de toegangsweg wel een probleem zou kunnen worden, helemaal wanneer het net heeft geregend. Zelf hadden we het idee dat dit wel mee zou vallen, aangezien de weg vrij vlak is en ook weer niet zo slecht was. Het transport van de bouwmaterialen is niet gratis, dus hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk zaken te bestellen, die we in de komende maanden nodig hebben en die niet of nauwelijks zijn te vervoeren met onze eigen auto. De vrachtwagen die de boel kwam leveren
moest ook een kraan hebben, zodat de materialen voor het dak direct op het dak gezet konden worden. Je voelt hem natuurlijk al aankomen; de vrachtwagen was keurig op tijd, volledig afgekegd en dus ongelofelijk zwaar en de chauffeur had weinig tijd nodig om te bepalen dat hij de boel niet kon afleveren. Nou, dat was wel even schakelen, want we waren er helemaal klaar voor. Het weer zou prachtig worden en een paar dagen later zouden een aantal vrienden komen om ook een handje te helpen, maar je kunt er op dat moment niet zoveel mee, schakelen moet je. Plan B, o nee, er was geen plan B. Het was duidelijk; we moesten eerst iets aan de weg laten doen en dan opnieuw een
goede periode afwachten om de werkzaamheden te beginnen. Binnen een week hadden we iemand geregeld om de weg aan te pakken en was de weg klaar om bereden te worden door 
zware vrachtwagens. De weersverwachtingen waren niet geweldig, maar toch hebben we besloten om de vrachtwagens te laten komen afleveren. Eerst de bouwmaterialen en daarna het hout. Bizar wat een hoeveelheid aan materiaal er zowel op het dak als rond het huis werd afgeleverd. De eerste dag kwamen er twee vrachtwagens met bouwmaterialen en de tweede dag kwam het hout. Om er zeker van te zijn dat de vloer van het dak al die bouwmaterialen ook zou kunnen dragen hebben we op de eerste
verdieping twee steunen aangebracht. Het was nog een heel gepuzzel om alles op het dak kwijt te kunnen. Consequentie van alles op het dak hebben was in ieder geval dat we zeker wisten dat we alles minimaal drie keer in onze handen zouden hebben. Dat nadeel woog echter ruimschoots op tegen het deel voor deel omhoog brengen van al die materialen. Tijdens het afleveren van het hout moesten we de dakconstructie (de balken) direct in elkaar zetten, terwijl de balken in de kraan hingen, omdat de balken dusdanig zwaar waren dat dit op de hand eigenlijk ondoenlijk was. De chauffeur was zeer behendig met z'n kraan, dus dat was echt super. Al met al waren we daar alsnog meer dan een
halve dag mee bezig. Om deze klus te klaren hadden we een vriend gevraagd om die dag te komen helpen. Werken op het dak, lopend op de dakbalken, laverend tussen allerlei bouwmaterialen is gewoon gevaarlijk. Bij het monteren van één van de dakbalken verloor Hermando zijn evenwicht en lag hij bijzonder snel daarna op de vloer. Buiten een beschadigd echo, een blauwe kont en wat schrammen heeft hij daar gelukkig niets aan over gehouden, maar het was wel weer even een waarschuwing om vooral voorzichtig te zijn. De weerverwachtingen zagen er intussen een stuk beter uit en dat gaf wel rust. Het zal niemand verbazen, maar onze planning kwam volledig niet overeen met de werkelijkheid. We
dachten de klus te kunnen klaren in een dag of vier, maar het werden er uiteindelijk drie keer zoveel. Gedeeltelijk komt dit omdat we wat extra werkzaamheden hebben uitgevoerd, die we vooraf niet hadden voorzien en hier en daar liepen we ook gewoon te kneuzen, want we blijven immers toch amateurs. Zo hadden we het dak helemaal dicht getimmerd en kwamen we er achter dat we onder het dak nog 17 pakketten met dakpannen hadden liggen. Grootste oorzaak was echter een structurele zelfoverschatting in combinatie met een slecht ontwikkeld talent om de omvang van de klussen in te schatten. Wellicht is dit maar goed ook, anders zouden we er waarschijnlijk nooit aan
beginnen. Tijdens de werkzaamheden op het dak kregen we ineens het bericht dat men het water kwam aansluiten. Aan de ene kant kwam dat natuurlijk helemaal niet uit, maar we hebben intussen ook wel geleerd dat je in Italië (en niet alleen in Italië) het ijzer moet smeden zolang het heet is, dus kom maar op. Er werd een gleuf gegraven, helemaal vanaf de bovenweg naar ons huis en twee dagen later hadden we een
water 
aansluiting. Monique heeft toen meteen een tijdelijk waterkraantje gemonteerd op de plek waar we in de toekomst een buitenkeuken willen realiseren. Echt helemaal super! Nu nog de aansluiting voor de elektriciteit. we gaan er vanuit dat dit nog wel een maandje of zo kan gaan duren, als we geluk hebben. Intussen is het dak af en daar zijn we bijzonder blij mee. Zo'n klusje op het dak is niet prettig en is gewoon gevaarlijk, ook al gebruikte Hermando een veiligheidslijn. Ook fysiek was het zwaar. We hebben twee weken hard gewerkt, waarbij we lange dagen maakten en je merkt
gewoon dat je dat niet gewend bent. Het belangrijkste is echter natuurlijk het resultaat en daar 
zijn we echt heel tevreden en trots over. Om onszelf te belonen en het lichaam wat te ontspannen zijn we een dagje naar een hotel geweest in San Remo aan de kust met een heerlijke spa. Daar waren we wel even aan toe en we vinden ook dat we dat hebben verdiend. Op naar de volgende klus,.... over een tijdje.





















zondag 29 januari 2017

Ons Ski Avontuur


Casavabene ski avontuur - deel twee

Het is al weer meer dan drie jaar geleden dat we een eerste poging hebben gewaagd richting het skiën, althans iets wat daar op moest lijken (Verslag van ons eerste avontuur op de latten). We waren toen niet overtuigd, sterker nog we waren buitengewoon sceptisch. Feit is echter dat we op nog geen uur rijden verschillende skigebieden hebben liggen (Mondolé ski: de plaatsen Fabrosa Soprana, Prato Nevoso en Artesina). Het zou wel ongelofelijk cool zijn wanneer we daarvan zouden kunnen genieten.
We hadden het al een tijdje quasi in de planning staan om het nog een keer een kans te geven en nu moest het er dan eindelijk maar van komen. At the end of the day blijven we nog wel Nederlanders, dus zo'n experiment mag niet teveel kosten. Op internet hadden we gezien dat we in deze periode gebruik konden maken van speciale aanbiedingen (promotional season). Een skipas voor het hele gebied kwam voor 6 dagen op €81,- pp. en we hadden gezien dat we bij de verschillende skischolen een groepsles konden volgen, maandag tot vrijdag, elke dag twee uur, voor €91,- pp. Het huren van de skispullen kwam op €65,- voor 6 dagen. Alles bij elkaar zag dat er dus wel goed uit, in ieder geval geen reden om dit niet te gaan doen. Via het 
internet hebben we bij één van de skischolen een aanvraagformulier ingevuld om ons aan te melden voor de groepsles van de daarop volgende week. Toen we de volgende dag nog geen reactie hadden gehad, heeft Monique er maar even achteraan gebeld. De knul aan de andere kant van de lijn was allervriendelijkst en heeft onze namen genoteerd, dus goed geregeld. Ongeveer tien minuten later werden we terug gebeld door dezelfde vriendelijke knul die ons, enigszins voorzichtig vroeg hoe oud ze zijn; Monique en Hermando? Het bleek dat de groepslessen alleen voor kinderen zijn en toen wij vroegen of ze in deze groepjes ook kinderen en volwassenen mengden, werd ons nog voorzichtiger verteld dat ze dat niet doen. Heel grappig allemaal. Ze zullen zich daar op het kantoortje bij de skischool ook wel hebben vermaakt met dit gesprekje. We hebben toen besloten om elke dag (vijf dagen) een uurtje privéles te nemen, dan kwamen we nog steeds op ongeveer hetzelfde bedrag uit. Maandag, de eerste dag, het was prachtig weer, zijn we al op tijd naar Prato Nevoso gereden, zodat we op het gemak alles even konden regelen; de skipassen, de lessen en de skispullen. De skischoenen zaten nu een stuk beter dan de vorige keer dat we hebben geskied, al is het nog steeds bijzonder oncomfortabel. We hebben toen nog even de normale schoenen aangetrokken, zodat we nog even gemakkelijk ergens een broodje konden halen en een koffie konden doen. Toen waren we er helemaal klaar voor en moest het maar gebeuren.      
Toch nog enigszins met angst in de benen, maar ook weer niet vervelend. Onze skileraar 'Romano', die ook drie jaar geleden het geluk had om ons op z'n pad te treffen, was keurig op tijd en heeft met ons de eerste voorzichtige moves gemaakt. Dat ging allemaal wel lekker dus toen zijn we samen, via de lopende band, naar boven gegaan op het oefenveld. Dat ging eigenlijk allemaal best lekker, zonder te overdrijven natuurlijk en we vonden het ook gewoon erg leuk. Na de les zijn we nog een paar keer het oefenveld af geweest en je krijgt dan toch een beetje het misplaatste vertrouwen dat je er de volgende dag wel klaar voor zult zijn om de grote piste op te kunnen. Ook de tweede dag was het stralend weer. Gek genoeg moesten we in het begin toch weer even over een drempel. Het was echter wel lekker, maar niet zo goed dat we ook de grote piste op konden, dus gewoon lekker op het oefenveld gebleven. Dag drie, na twee afdalingen van het oefenveld vond Romano dat we er klaar voor waren om de piste af te gaan. Dat ging ook lekker en we hadden er allebei ook duidelijk lol in. De berg af skiën bleek echter lastiger dan gedacht. Met name Monique moest zich over een aantal angsten heen zetten, beginnend bij de lift omhoog, maar dat ging helemaal goed. We zijn vervolgens naar beneden gekomen, maar vraag niet hoe. Hermando ging vooruit en Monique is samen met Romano, lesje één op één zeg maar, naar beneden gegleden. De afdaling heeft ons beider zelfvertrouwen geen goed gedaan, maar toch zijn we die middag nog even doorgaan, maar dan wel op het oefenveld. Die avond begon Monique wat last te krijgen van haar linker knie, die bij één van de valpartijen een optater had gekregen. Dag vier is Hermando dan ook alleen gegaan, maar dat ging niet van harte. Op weg naar Prato Nevoso moest hij twee keer stoppen 
om te plassen. Dat zal de spanning wel zijn geweest. Na een paar afdalingen op het oefenveld is Hermando samen met Romano de berg af gegaan, nu voor hem een één op één les. Het ging duidelijk beter dan een dag eerder, al ging hij wel een paar keer spectaculair op z'n plaat. Gelukkig niets gebroken en heelhuids naar beneden gekomen. Na nog een afdaling van het oefenveld is hij toen naar Fabrosa Soprana gereden, omdat daar een afdaling is, die qua niveau net iets makkelijker is dan die in Prato Nevoso en dat klopte ook. In dit deel van het skigebied zijn de voorzieningen wat verouderd, maar nog steeds helemaal oké en ook de betreffende afdaling was inderdaad qua niveau net iets prettiger. De weersverwachtingen voor zaterdag waren niet al te best, veel sneeuw, dus die vrijdag zou de laatste dag worden. Op die vijfde dag had Monique wel een peptalk nodig om weer die kant op te gaan, maar we zijn samen gegaan en dat was maar goed ook. We hebben die laatste dag afgesloten op het oefenveld en dat was echt weer erg leuk. We kregen beiden weer het plezier van de eerste dagen terug en we gingen ook gewoon lekker en technisch beter naar beneden. Dat voel je en dat is goed voor het zelfvertrouwen, iets wat absoluut noodzakelijk is. Conclusie: we gaan het zeker nog een keer doen en dan het liefst weer een paar dagen achter elkaar. Misschien dit jaar nog en anders volgend jaar.   

woensdag 4 januari 2017

Nieuwjaarsconcert 2017 in Murazzano

Het wordt intussen al een traditie: een mede door Monique georganiseerd en gegeven nieuwjaarsconcert in Murazzano. Dit jaar met als thema een eerbetoon aan Edith Piaf.  "Het ritme van de sferen: alles wat leeft pulseert" is de titel van het concert. Geloof het of niet maar Edith Piaf heeft haar roots in Murazzano. Dit feit zorgde ervoor dat het concert niet alleen in de lokale kranten onder de aandacht werd gebracht maar ook werd opgepikt door de nationale krant La Stampa en het regionale nieuws op tv. 

De inhoud van het artikel in de La Stampa van 27 december: "De ontdekking: De overgrootmoeder van Piaf werd geboren in Murazzano in de Langhe". De artiestennaam, 'Piaf' betekent in Parijs vrij vertaald "mus". Een afbeelding die zeer past bij de gestalte van de artiest. De artistieke carrière van de grote Edith Piaf is opgebloeid in de Franse hoofdstad, maar de oorsprong ligt in de Langhe.
Een "vondst" van een expert in de antropologie, Alessandra Abonna, meer specifiek in de Noord-Afrikaanse en Midden-Oosterse muziek en cultuur. Uit haar onderzoek bleek dat de grootmoeder aan de moederskant van "mus"  werd geboren in Murazzano, "de hoofdstad" van de Alta Langa. En dit jaar, heeft de gemeente Murazzano besloten als eerbetoon een concert te wijden  aan Edith op 1 Januari 2017, om 18.30 uur, in het Santuario Madonna di Hall.
"Ik ben altijd gepassioneerd geweest over Edith's stem, legt Alessandra Abonna uit - Een kracht om naar te luisteren en dan nog het uitzonderlijke levensverhaal. Op Arabische websites werd de Marokkaanse afkomst beschreven en ik overtuigde mezelf om meer onderzoek te doen naar de oorsprong. Ik ben begonnen met een aantal genealogische sites, waarmee ik de familie heb gereconstrueerd. 
De in Murazzano geboren overgrootmoeder Margherita Bracco trouwde met de Marokkaanse acrobaat, Said Ben Mohamed. Uit hen kwam de grootmoeder Emma voort. Margherita, de overgrootmoeder werd in Parijs geregistreerd met als beroep straatverkoper en straatartiest. De officiële bevestiging komt ook uit parochieregisters van Murazzano; Margherita Bracco, geboren op 30 augustus 1830.


Gezien de hoeveelheid aan publiciteit en onze eigen inspanningen via Facebook en het ophangen van posters, maakten we onderling grapjes als; 'ze zullen wel verkeersregelaars moeten gaan inzetten'. Die avond reden we het dorp en ...., inderdaad verkeersregelaars. In de afgelopen jaren heeft Monique al een hele reeks concerten georganiseerd en deze werden ook allemaal goed bezocht, maar nu was het toch wel even wat anders. Ruim voor het concert moest gaan beginnen was er al een grote groep mensen aanwezig in de kerk en tegen de tijd dat het concert moest gaan beginnen waren ook de zijpaden gevuld. In tegenstelling tot wat normaal gebruikelijk is begon het concert exact op tijd. Dat is, de burgemeester begon stipt om half negen met zijn openingspraatje. Fantastisch dat er zoveel mensen zijn gekomen. Lijkt ons een goed idee om dit werkelijk een traditie te laten worden.


1 januari 2017 in het Santuario Madonna d'Hall van Murazzano 
Isa Gonella (Zang)
Monique Hofman (Piano en zang)
Pier Renzo Ponzo (klarinet)
Federico Boglio (toetsen)


dinsdag 27 december 2016

Levende Kerststal

In de acht jaar dat we nu al weer in Murazzano wonen hebben we al veel dorpsevenementen mee mogen maken en toch zijn we steeds weer verrast over wat men hier met elkaar weet te realiseren. Het was intussen al weer meer dan 15 jaar geleden dat men voor het laatst een presepe vivente (levende kerststal) had georganiseerd in Murazzano en een aantal mensen vonden het tijd deze traditie in ere te herstellen. Vast onderdeel bij elk evenement is de chaos, maar dat hoort erbij, want we zijn nou eenmaal in Italië. Wat er echter ook bij hoort is de bereidheid van velen uit het dorp om een bijdrage te leveren aan zo'n evenement. Meer nog dan het feit dat mensen het leuk vinden om deel te nemen aan deze evenementen is het de liefde voor het dorp en gemeenschapszin dat hen motiveert. Het resultaat was werkelijk geweldig. Monique had de taak om met een groep kleuters, verkleed als engeltjes, van tafereel naar tafereel te lopen en daar dan een paar liedjes te zingen. Ook wij zijn intussen echte Murazzanesi en houden van ons dorp!






zondag 13 november 2016

Op naar het volgende avontuur

Zoals de meesten waarschijnlijk al wel wisten, hebben wij een kleine twee maanden geleden een huisje gekocht, net buiten Murazzano (onder de begraafplaats). Er was al een voorlopig

CasaRea, Frazione Rea 5a in Murazzano
koopcontract, maar afgelopen vrijdag zijn we bij de notaris geweest en dat betekent dat het huisje nu echt van ons is. Voor de overdracht hebben we gebruik gemaakt van de notaris die we ook acht jaar geleden hadden bij de overdracht van ons huidige huis. Je zult het niet geloven, maar toen was het nog mogelijk een deel van het honorarium zwart te betalen. Nu was dat niet meer mogelijk. Zo zie je maar: ook in Italië wordt intussen 'alles' netjes geregeld. De notaris, een bijzonder prettige man overigens, heeft een prachtig kantoor. Wanneer je binnen komt word je ontvangen bij een mooie receptie en ook de rest van het kantoor is om door een ringetje te halen. Net als acht jaar geleden, had mijn blaas de behoefte om verlicht te worden van enige druk. In het toilet hing boven de spiegel van de wasbak, nog net als acht jaar geleden, geen mooie lamp, maar uit de muur kwamen een paar draden met daaraan een gloeilamp. Lekker hoe niet alles verandert.

De afgelopen zijn we druk bezig geweest met het maken van plannen. Wat te doen met het huisje? Eigenlijk waren we er vrij snel uit, na wat plak en knipwerk. We hebben besloten op de eerste verdieping de woonkamer en keuken te maken en op de begane vloer moet de slaapkamer en badkamer komen.

Aangezichten (nieuwe situatie)  


Normaal gesproken mag men een huis ca. 20% uitbreiden, maar aangezien het huis binnen een straal van 200 meter van de begraafplaats staat, mag dit in ons geval niet. In Italië zijn regeltjes genoeg. De vraag is altijd hoe hard is die regel of is er wellicht een ander regeltje dat een oplossing biedt. Natuurlijk willen wij het huisje een beetje uitbreiden, meer specifiek we willen er een groot balkon tegenaan zetten. Gelukkig mogen we dat gaan uitvoeren, niet omdat we een balkon mogen hebben, maar omdat er een overdekte parkeerplaats gecreëerd moet worden. Het resultaat is hetzelfde, dus helemaal goed.  

Eerste verdieping 





























Tweede verdieping







De komende twee weken gaan we nog even aan de slag in ons eigen huis, wat schilderwerk links en rechts. Als dat klaar is gaan we beginnen bij het nieuwe huisje. Eerst even op het terrein, de boel een beetje opschonen en kaal slaan en het huis leeghalen en opruimen. Daarna gaan we kijken wat we exact allemaal moeten gaan doen, in welke volgorde en wanneer we dat willen gaan doen. In ieder geval alles op z'n tijd. We gaan graag aan de slag in het huisje, maar we willen onszelf geen druk op leggen.

dinsdag 27 september 2016

Hoe cool is dat


Voor ons beiden is het volstrekt helder dat wanneer je iets wilt in het leven,  je daar zelf iets aan moet doen. Vanuit onze eigen ervaring kunnen we zeggen dat wanneer we kijken naar alle acties welke we ontplooien, dat we blij mogen zijn wanneer 30% daarvan succesvol blijken te zijn. Eén ding is echter nog steeds helder; hadden we niets gedaan, was er ook niets gebeurd. Daarnaast moet je ook gewoon een beetje geluk hebben. Dat je dit geluk kunt afdwingen, daar geloven we niet zo in, maar wel dat de kans op een gelukje groter wordt naar mate je meer onderneemt. Deze week hadden we zo'n gelukje. Volledig out of the blue bleken we in een blad te staan, wat volledig geweid is aan Italië (hoe doelgericht wil je het hebben?), de glossy het 'Italië Magazine'. Hoe cool is dat? En..., we hoefden er niet eens iets voor te doen!


We ontvingen deze week een mailtje van iemand die wij niet kennen met het bericht dat hij ons in het Italië Magazine had gezien. Dat deed bij ons totaal geen belletjes rinkelen, dus we vroegen ons wel af waar de beste man het over had. De volgende dag wilden we bij een aantal mensen rondvragen of zij wellicht dit blad hebben en ons wellicht een kopie zouden kunnen sturen, maar ineens stond er een stel voor onze deur, met de vraag of wij plek hadden.  Het vreemde is, het gebeurt eigenlijk praktisch nooit dat mensen bij ons komen aanwaaien en je voelt hem natuurlijk al aankomen, zij hadden ons gevonden via het blad. gelukkig hadden ze het blad ook nog bij zich, dus konden wij meteen even kijken hoe we erin staan.  Eerste reactie; verrek we staan er echt in. Tweede reactie; een foto van onze lounge, een hele pagina!!! Nogmaals hoe cool is dat? In het artikel zelf wordt verder niet over ons gesproken, maar aan het einde van het artikel staan we wel uitvoering beschreven bij de tips. Waar kwam dit ineens vandaan? Fantastisch natuurlijk, maar we vroegen ons wel af hoe dit tot stand was gekomen. Na enig denkwerk kwamen Sherlock en Watson erachter dat er ongeveer anderhalf jaar geleden een groep fietsers langs kwam. Mensen uit verschillende landen, maar allemaal uit de reiswereld. We hebben een kort praatje gemaakt en natuurlijk wat kaartjes uitgedeeld. Eén van de deelnemers was een dame, die ook wat foto's maakte en het kan niet anders of dit is de dame die dit artikel heeft geschreven. Zo zie je maar, je kunt heel erg je best doen, maar af en toe komt het gewoon naar je toe. Zelf keken we ook in dit soort bladen en hebben we foto's uitgeknipt om inspiratie op te doen voor ons project. En nu kan het zomaar zo zijn dat er mensen zijn die onze foto uitknippen. Buiten het feit dat we het voor onszelf buitengewoon nuttig vinden dat we deze vermelding hebben, vinden we het ook dat bijzonder cool!

zondag 12 juni 2016

Veiligheid in het verkeer - Rally van Alba

Wanneer we kijken hoe Italianen acteren in het verkeer kan het niet anders of het aantal doden in het verkeer moet hoger zijn dan in Nederland. Wanneer we kijken naar de cijfers dan klopt dat ook. In Nederland kwamen in 2013 per miljoen inwoners 4 mensen om in het verkeer. In Italië lag dit aantal op 58 en dan te bedenken dat dit aantal in het verleden nog aanzienlijk hoger was. Natuurlijk is de rijstijl van de gemiddelde Italiaan net wat agressiever dan die van de gemiddelde Nederlander, maar dat is slechts één reden voor het hogere cijfer. Wat wij zo opvallend vinden is hoe alle omstanders omgaan met dit feit, namelijk helemaal niet. Bij wegwerkzaamheden op de snelweg wordt er natuurlijk nog wel een stuk weg afgezet, het verkeer mindert echter maar zeer beperkt haar snelheid. De mensen die aan de weg werken lijken er geen enkele moeite mee te hebben om rakelings langs de afzet pionnen even rustig met elkaar een praatje te houden. Waarschijnlijk wordt over hen gewaakt door een heilige van wegwerkers. In onze regio zijn de wegen vrij bochtig, smal en onoverzichtelijk, een gouden combinatie. Dat weerhoud mensen die langs de weg lopen er niet van om een beetje waakzaam te zijn of aan de kant te gaan lopen, laat staan achter elkaar, zelfs moeders met een kinderwagen niet! Ook zij zullen ongetwijfeld een speciale heilige hebben die over hen waakt.

Een week geleden zagen wij bovenaan de weg een aanplakbiljet, welke was vastgeniet aan een boom. Hierop werd aangegeven dat de weg op zondag 5 juni zou worden afgesloten voor al het verkeer, omdat die dag de rally van Alba zou plaatsvinden. Je zou denken dat in ieder geval de
bedrijven op het parcours hierover al wat eerder ingelicht zouden zijn, maar niet dus. Meestal komen onze gasten op zaterdag aan, dus is er ook niet zo'n groot probleem, maar juist deze dag moest er een stel aankomen. Je kunt daar dan natuurlijk helemaal niets mee, wij snappen ook wel dat je zo'n evenement niet kunt organiseren zonder dat je daarmee iemand tot last bent, maar we vonden het toch wel terecht om de organisatoren even om een uitleg te vragen en ook om exact te weten wat er die dag zou gaan gebeuren. Via de mail kregen we niet direct bericht, maar de volgende dag stond er ineens een mannetje vanuit de organisatie op de stoep. Hij kwam zich verontschuldigen om het feit dat ze niet door hadden gehad dat wij langs het parcours lagen. Heel netjes en dat hadden we zeker niet verwacht. Aan de andere kant ook weer heel Italiaans; zoveel mogelijk communiceren middels persoonlijk contact en dat is eigenlijk ook wel erg prettig. Het mannetje vertelde ons dat er die dag twee manches gereden zouden worden. De weg werd afgesloten tussen 7:50 tot 12:30 en 14:20 tot 18:30, maar waarschijnlijk was men al wel een uur eerder klaar en dan zou de weg ook weer toegankelijk zijn. We hebben dit onze gasten, zowel de genen die reeds bij ons waren als die deze dag moesten gaan aankomen laten weten en meer kun je er dan ook niet mee. Op de dagen, voorafgaande aan de rally, zagen we steeds weer iets nieuws langs de weg verschijnen. Eerst de opgerolde linten bij de toegangswegen, inclusief onze oprit, een dag later bordjes met "zona pericolosa al pubblico" (gevaarlijk gebied voor publiek) en weer een dag later linten op verschillende delen van het parcours. Het wekte in ieder geval de indruk dat men serieus omging met de veiligheidsmaatregelen rond het hele evenement. Langs het parcours waren verschillende plekken aangewezen (op de folder van het evenement) waar het publiek mocht staan.

Op de dag van de rally zelf kwam er keurig een official met zijn auto bij ons op de oprit staan (zie foto collage). Hij was er niet alleen voor verantwoordelijk dat niemand de weg op zou rijden maar moest ook zorgen voor de veiligheid op zijn deel van het parcours. Wij gingen er vanuit dat het tijdens de rally niet toegestaan was om langs het parcours te lopen, maar hoe kan het ook anders, niets bleek minder waar. De official stond apen relaxed op z'n post en hij stond niemand in de weg die het parcours opliep om weer even op een ander punt te gaan staan. We begrijpen nu ook wel waarom het geregeld voor komt dat er mensen om komen tijdens zo'n rally, want het gaat er hard aan toe en het ziet er ook niet altijd naar uit dat de bestuurder de boel onder controle heeft. Tegen het einde van laatste manche ging de official al een beetje de weg schoon vegen. Heel netjes, maar de auto's kwamen nog steeds voorbij. Hij was echter nog steeds heel relaxed bezig, ging natuurlijk wel een beetje aan de kant staan als er een auto aan kwam, maar het zag er bijzonder vreemd uit. Blijkbaar vond zijn persoonlijke beschermheilige dat ook en deze verraste hem met een auto die werkelijk rakelings langs hem heen scheerde. Hij bleef uiterlijk onberoerd, maar hij was wel klaar met vegen.

donderdag 17 september 2015

Optreden in Murazzano

We vragen ons wel eens af of Italië ons meer mogelijkheden biedt dan dat we dit in Nederland hadden. Als we het hebben over het realiseren van het huis en de B&B is dit wel degelijk het geval en dan hebben we het vooral over de kosten. Met ons beperkte budget hadden we dit nooit in Nederland kunnen doen. Als we kijken naar de overige zaken, dan komt het toch eerder neer op het gewoon doen. We doen hier in Italië gewoon meer dingen die we in Nederland niet deden of minder snel deden. Hier in Italië vinden we het leuk om onderdeel uit te maken van de gemeenschap, waar we in Nederland eerder op ons zelf waren en dat ook prima vonden zo.

Afgelopen weekend heeft Monique weer een concert georganiseerd in Murazzano in het Sanctuarium Madonna di Hall. Dit keer een optreden van haar vroegere accordeonleraar, waarbij zij ook een nummer samen met hem speelde en vervolgens een optreden van het koor, waarin Monique zingt, Corale Due Torri.

Natuurlijk was Monique ook in Nederland actief binnen de muziek en dan met name als dirigent van verschillende koren, maar hier in Italië komt dit nog meer uit de verf. Het organiseren van concerten, het spelen. Het kwam niet eens bij Monique op om in Nederland te gaan optreden als pianist, ook al is dit slechts als begeleiding van een sopraan.

dinsdag 30 juni 2015

Organista Liturgico

In de afgelopen jaren was Monique de vaste organist in de kerk in Murazzano. Buiten de kleine vergoeding, die zij hiervoor krijgt, vindt zij dat ook gewoon erg leuk om te doen. Het heeft in ieder geval onze integratie in het dorp geen kwaad gedaan. Toen wij twee jaar geleden weer een nieuwe pastoor kregen, we hadden er intussen al 4 voorbij zien komen, wees deze Monique op het bestaan van het Istituto Diocesano di Musica Sacra (Instituut voor kerkmuziek van het Bisdom in Mondovi). Hier had men een 5-jarige opleiding tot kerk organist en het leek Monique wel nuttig om eens te kijken of zij daar wellicht iets aan kon hebben. Buiten het daadwerkelijk bespelen van het orgel zou er ook veel aandacht zijn voor de liturgie, wanneer welke mis, opbouw van de mis, wat mag wel en wat mag niet gespeeld worden.

Groot was de verrassing toen de leraar van Monique, Don Sergio één van onze oude pastoors bleek te zijn. Het lesgeven was Don Sergio echter niet met de paplepel ingegoten, want hij was vooral veel aan het kletsen en voelde de behoefte om zelf te spelen. Na een paar weken had Monique er wel genoeg van en had zij intussen voldoende moed bij elkaar geraapt om Don Sergio hierop aan te spreken. Daarna ging het een stuk beter, al was het hier en daar nog wel nodig om hem eraan te herinneren dat Monique de studente was en niet hijzelf. Het was intussen wel duidelijk geworden dat Monique met haar conservatorium een hoger niveau had dan de gemiddelde cursist op het instituut. Men heeft toen in onderling overleg besloten dat Monique het traject versneld kon doorlopen. In het eerste jaar heeft ze examen gedaan voor de eerste 3 jaren en in het daarop volgende half jaar heeft ze examen gedaan voor de resterende 2 jaren.


De examens waren een ware happening. Deze vonden plaats in de lesruimte, welke niet bijzonder groot was (ca. 3 bij 3 meter), mede door het feit dat er ook nog een orgel en een piano in stond. Voor het examen werd de ruimte, buiten Monique, verder bezet door 5 andere personen; de leraar Don Sergio, de vicaris Don Meo, het hoofd van het instituut Don Dell'Orso, de administratrice van het instituut en nog een andere leraar. Achter het selecteren van de examenvragen of muziekstukken ging een ingenieus systeem schuil. Monique moest een nummer roepen, de administratrice haalde deze vervolgens uit een bak met genummerde enveloppen, gaf deze envelop aan Don Dell'Orso, welke deze weer gaf aan Don Sergio, voordat deze uiteindelijk belandde bij Monique. Er waren ook een aantal vrije vragen. Meest intrigerend was nog wel de vraag: 'zong Jezus'?  Na elk examen onderdeel werd Monique's prestatie uitvoerig besproken door de examinatoren, terwijl Monique op de gang zat, wachtend op het oordeel. Deze was echter al duidelijk om dat de lesruimte en gang slechts werd gescheiden door een bijzonder dun wandje. Men was in ieder geval vol lof over Monique's prestaties, want zij werd beoordeeld met 1 acht, 4 negens, 2 negen en een half, 10 tienen en 6 tienen met lof. Het kan niet anders of je vraagt jezelf na dit alles af: ben ik zo goed of stelt dit alles gewoon niet al teveel voor. De waarheid zal ergens in het midden liggen

In ieder geval het diploma tot Organista Liturgico is binnen en deze werd op een zeer officiële wijze overhandigd. De vicaris, Don Meo was speciaal voor deze gelegenheid naar Murazzano gekomen om na de dienst op zaterdag avond het diploma te overhandigen. Natuurlijk waren ook alle mensen van het instituut present. Voor de gelegenheid was ook het hele koor komen zingen tijdens de dienst, wat normaal gesproken alleen op zondag gebeurt. De opkomst voor de dienst was aanzienlijk groter dan normaal op zaterdag avond, dus een aantal mensen zijn speciaal voor de gelegenheid gekomen. Erg leuk in ieder geval en we vinden het erg bijzonder om deel uit te mogen maken van deze gemeenschap.

vrijdag 8 mei 2015

Concert in Turijn

Gisteren heeft Monique al weer haar twaalfde gezamenlijke optreden gehad met Isa, een sopraan uit ons dorp. Voor de gelegenheid speelde ook Pier mee, een fantastische muzikant, die er altijd iets bijzonders van weet te maken op zijn klarinet. Het optreden was in een prachtige villa, gelegen in een park, midden in Turijn.  Villa Tesoriera, vrij vertaald 'villa de  penningmeester'.  De villa stamt uit 1715 en heeft lang dienst gedaan als zetel voor de penningmeesters van het koningshuis van de Savoye. Tegenwoordig doet de villa dienst als muziek bibliotheek, maar hierin worden ook geregeld concerten georganiseerd. Zo’n optreden levert jammer genoeg niet al teveel geld op, maar dat neemt niet weg dat het wel erg bijzonder is om op dit soort fantastische locaties te mogen spelen. We waren ruim voor het concert aanwezig, waardoor alles nog een keer samen doorgespeeld kon worden.



Eigenlijk was iedereen heel ontspannen. Wanneer het uur u dan nadert, dan wordt dat toch anders. Je moet je dan echt even concentreren.  Dat zul je dan net zien; op zo’n moment komt er een 'mannetje' binnen die de boel komt verstoren. In dit geval de organisator van het concert, iemand die beter zou moeten weten dus. Een mannetje, het best te beschrijven als een Italiaanse man (geen onbelangrijk detail) die vindt dat hij een bepaalde kunstzinnigheid moet uitstralen, maar ook de nodige  autoriteit. Dat liep in ieder geval niet zo lekker, waardoor ook het begin van het concert wat chaotisch verliep. Gelukkig was het leed na een half nummer al weer vergeten en verliep het concert verder helemaal super, ook al was de zangeres niet helemaal goed bij stem. Al met al weer een erg leuke ervaring. 




maandag 5 januari 2015

Vergrijzing

Dit jaar waren we met Kerst "gewoon" in Italië. Dat was voor de eerste keer, want in de voorgaande jaren zijn we in de winter nog naar Nederland gegaan om bij te klussen. Vorig jaar zijn we de winter voor het eerst in Italië gebleven, maar hebben we Kerst en Oud en Nieuw doorgebracht met de familie in Nederland. Monique voelde nu sterk de behoefte om dit jaar met Kerst thuis te zijn Het hele jaar door speelt ze het orgel in de kerk, maar  tot nu toe was ze er op het moment suprême steeds niet bij. Daarbij komt dat zij dit jaar de koorleden enthousiast heeft weten te maken om koorrepetities te houden en dan is het natuurlijk helemaal leuk om met Kerst het resultaat van hun inspanningen te laten horen. Buiten het houden van repetities is Monique erin geslaagd om veel nieuwe en vooral jongere koorleden aan te trekken bij het koor. Dat was ook wel nodig want het koor had sterk te leiden onder vergrijzing. Dat geldt trouwens niet alleen voor het koor, dat gaat ook op voor ons dorp Murazzano en meer concreet onze directe buren. De jongeren trekken weg uit het dorp naar de grote steden en dan met name Turijn. Wat overblijft zijn de vele kleine boeren bedrijven, gerund door stokoude boertjes, zonder kinderen die het bedrijf willen over nemen. De gemiddelde leeftijd van onze buren ligt zo rond de 75 jaar en je vraagt af hoe dat verder gaat. Hebben we over een jaar of tien gewoon bijna geen buren meer en alleen nog maar leegstaande boerderijen? Ik kan mij voorstellen dat dit in andere regio’s van Italië een nog groter probleem is.  

Op nieuwjaarsdag heeft Monique in het Santuario van Murazzano een nieuwjaarsconcert gegeven. Zij speelt de piano en begeleidt een sopraan uit het dorp met wie ze intussen al meerder optredens heeft gehad. De kerk zat bijna helemaal vol en na het concert was er een borrel en een hapje, georganiseerd door de gemeente. Het is erg leuk om op deze manier een bijdrage te leveren aan het dorp en helemaal om zo te beginnen aan het nieuwe jaar.

maandag 8 september 2014

Dit was al weer ons zesde seizoen als trotse uitbaters van onze bed & breakfast. Zelf hebben we het gevoel alsof we pas zeg twee jaar bezig zijn. Nog steeds zoekend naar wat beter kan, maar ook naar leuke adresjes. We hebben intussen dusdanig veel contacten in de regio, dat we bijna  elke vakantiewens kunnen vervullen. Een aantal maanden geleden werden we benaderd door Morgan Belgium.  

Hoe ze ons gevonden hadden weten we niet, maar daar was men dan. Begin september wilden zij een rally organiseren van vier dagen in Noord Italië,  waaraan zeventig auto's zouden moeten gaan deelnemen. De eerste dag starten de deelnemers in Monaco en eindigt men in Portrofino, dat kan slechter zullen we maar zeggen. Voor deze eerste dag zochten zij nog een geschikte lunch locatie en de vraag was natuurlijk of wij nog iets wisten.Toevallig wisten wij inderdaad wel iets.







We hebben een locatie geregeld op een prachtige plek, bij het plaatsje Torresina. Een locatie midden in het bos, gerund door een organisatie, het Appuntamento nei Boschi, welke volledig bestaat uit vrijwilligers. Ieder jaar organiseren zij op dezelfde plek in het bos een feestweek, waar duizenden mensen op af komen en wij dus ook (samen met onze gasten).


Naast de locatie hebben we ook meteen wat muziek geregeld. Echte Piëmontese muziek, gespeeld door Gino en z'n mannen uit ons dorp. Buiten de locatie en de muziek kenden wij ook een Belgische wijnboer, Le Cecche uit Diano d'Alba, welke ongeveer tien jaar geleden was begonnen met het maken van zijn eigen wijnen en daar intussen al zeer verdienstelijk in is. Zo hebben we iedereen met elkaar in contact gebracht en vandaag was het dan zover.
 Het weer was prachtig en de mensen van het Appuntamento hadden alles keurig voorbereid. Ze vonden het zo leuk dat dit evenement bij hen plaats vond, dat ze er in grote getale aanwezig waren. Als je er dan toch met z'n allen bent, dan kun je net zo goed ook meteen met z'n allen samen eten niet waar. Natuurlijk ook met een wijntje.

zondag 4 mei 2014

Het is intussen al weer vijf jaar geleden dat we in het diepe zijn gesprongen en zijn vertrokken naar Italië. Veel mensen dachten dat we een grapje maakten, toen we onze plannen bekent maakten en nog meer mensen dachten dat het er uiteindelijk waarschijnlijk toch niet van zou komen, maar niets is minder waar. Langzaam maar zeker hebben we ons leventje hier vorm kunnen geven en we kunnen niet anders dan concluderen dan dat we hier erg gelukkig zijn.  Met name het afgelopen jaar hebben wij met volle teugen genoten van het goede leven hier, de rust, de ruimte en natuurlijk het samen zijn.

We realiseren ons maar al te goed dat we dit niet volledig op eigen kracht hadden kunnen doen. Buiten de sceptici zijn er ook genoeg mensen geweest die ons vanaf het eerste uur, op verschillende wijzen hebben ondersteund. Graag willen we in deze één iemand specifiek benoemen, Jacob Nielen. Vanaf het begin waren Jacob en zijn vrouw Karin deelgenoot van ons avontuur. Gedeeltelijk omdat zij zelf ook graag zoiets zouden willen ondernemen, maar vooral
omdat zij ons het beste toewensten.

Selfie 2010
In 2010  kwam Jacob naar onze casa om mee te helpen met het afmaken van ons eigen appartement, maar al na een paar dagen moest hij noodgedwongen naar huis, hij voelde zich beroert, zowel mentaal als lichamelijk. Eenmaal thuis en een paar onderzoekjes verder werd duidelijk dat Jacob aan kanker leed.  De strijd die hij vervolgens is aangegaan met deze verschrikkelijke ziekte is met geen pen te beschrijven. Het contrast met je eigen leven is dan heel groot en tegelijkertijd gaat alles ook ‘gewoon’ door, waardoor het bijna onwerkelijk is. Jammer genoeg kun je uiteindelijk erg weinig doen om te helpen en de afstand maakt het er ook niet makkelijker op.

In 2012 leek het erop dat Jacob de ziekte had overwonnen. Dat moest gevierd worden met een bezoekje aan onze casa, waar de ellende was begonnen. Jammer genoeg ging het weer fout en werd Jacob gedwongen om de strijd met de kanker opnieuw aan te gaan. Wat hij ook deed, met een ongelofelijke drive, ondanks alle ellende. Toen in 2013 ook bij Karin kanker werd geconstateerd stond de wereld voor hen natuurlijk helemaal op zijn kop. Het maakte maar weer duidelijk dat het niet altijd op gaat dat ‘Good things happen to good people’, verre van zelfs.

We hebben de afgelopen jaren van veel mensen te horen gekregen dat ze ons Italië avontuur moedig vonden. Zelf ervaren wij dat niet zo. Waar wij bewondering voor hebben zijn mensen als Karin en Jacob, die ondanks hun pijn en ellende toch de kracht kunnen opbrengen om te blijven vechten en het zelfs in die situatie nog kunnen opbrengen om aan anderen te denken. Wij zijn er allerminst van overtuigd dat wij zelf hiertoe in staat zouden zijn.

Wij zijn Karin en Jacob dankbaar voor hun onvoorwaardelijke steun. Zij zijn voor ons een bron van inspiratie, zowel hoe zij samen met elkaar in het leven staan als hoe zij omgaan met tegenslagen. Zij zullen altijd, in welke vorm dan ook, deelgenoot zijn van ons Italië avontuur en ons leven. 

donderdag 28 november 2013

Optimaal gebruik maken van de mogelijkheden

We wonen intussen al weer vijf jaar in Italië, toch hebben wij van Italië minder gezien dan de meeste van onze gasten. Nu we ook de winters in Italië zullen zijn, willen we daar iets aan gaan doen. Dat begint ermee dat we gebruik maken van de mogelijkheden die onze eigen streek biedt. We wonen centraal tussen Genua en Turijn, de wijngebieden van de Barolo en de Dolcetto,  het strand met palmbomen, maar ook het hooggebergte. Op deze uitlopers van de Alpen (Prato Nevoso) kunnen we gewoon skiën, hoe cool is dat?
We waren het eigenlijk al een paar jaar van plan, maar om de een of andere reden kwam het er gewoon niet van. Gisteren was het dan eindelijk zover. Natuurlijk hebben we eerst een les genomen, een uurtje om te beginnen. Eerst maar even kijken of het bevalt niet waar? Het begint ermee dat we schoenen en ski's moesten gaan huren en vervolgens lopen naar de piste. Dat was trouwens al de eerste uitdaging van de dag. Wat loopt dat ongemakkelijk, überhaupt zitten die schoenen bijzonder ongemakkelijk. De ski instructeur was keurig op tijd en ook zijn Engels leek redelijk. De eerste oefeningen gingen eigenlijk best aardig en met name Hermando voelde zich best vertrouwd op die latten. Na nog wat meer oefeningen, kreeg Hermando de instructie om beneden bij de liften maar even een skipas aan te schaffen, want hij was wel klaar voor het "matras". Noem het een vorm van enthousiasme, zelfoverschatting of gewoon dommigheid, maar Hermando stapte gewoon meteen de lift in de berg op. Ook een kunst op zich trouwens, zo'n lift instappen. Monique en de instructeur vroegen zich intussen af waar hij bleef, dus toch maar even bellen. Hun vermoeden werd toen snel bewaarheid, die kneus zat inderdaad in de lift naar boven in plaats van het kleine liftje naast het instructieveld (in de volksmond blijkbaar het "matras" genaamd). Monique en de instructeur keken elkaar aan. Monique enigszins verbaasd, maar de instructeur toch enigszins in paniek. Zijn opdracht was blijkbaar niet helemaal goed over gekomen. Misschien toch nog iets meer werken aan z'n Engels? Monique gaf hem toen de suggestie om er er dan maar even achteraan te gaan? De les van Hermando werd vervolgens op de berg voortgezet en ze zijn samen naar beneden geskied. Zo zie je maar, het kan echt, met één lesje de berg af. Beter van niet, maar het ging goed. Later deze week maar weer een keer naar het strand, lekker met een drankje in de zon, onder een palmboom. Dat is in ieder geval een stuk veiliger.

zondag 24 november 2013

Dicht bij de natuur 2

Het verhaal was dus dat we een late winter zouden krijgen, omdat we en maan achter lopen. Welnu, het is deze nacht gaan sneeuwen, dus zoveel voor een late winter. Het blijft nog steeds wel leuk natuurlijk.

zaterdag 16 november 2013

Dicht bij de natuur

De mensen in onze streek leven nog erg dicht bij de natuur. Zo wordt bij alles rekening gehouden met de stand van de maan.

Wat is het beste moment om te snoeien, te zaaien, de wijn te bottelen of zelfs om je haren te knippen? Of dit ook werkelijk zo is weten we niet, maar eigenlijk maakt dat ook helemaal niet uit. Het idee staat ons wel aan. Het verhaal was nu dat we een late winter gaan krijgen, omdat we een maan achter lopen. Ook dat klinkt ons als muziek in de oren. Jammer genoeg geven de weersvoorspellingen voor de komende week sneeuw aan. We gaan zien wie er gelijk heeft.

woensdag 17 juli 2013

Kinder speelweken

Al een jaar of drie werk ik zomers mee aan de l’estate Ragazzi, oftewel de kinder zomervakantie spelen. Hier in Murazzano worden die georganiseerd door een gepensioneerde schooljuf met hulp van haar dochter en een groepje vrijwilligers waaronder dus ik. Het programma bestaat uit diverse leuke en minder leuke activiteiten en goed georganiseerde en minder goed georganiseerde activiteiten. Dit jaar vond de eerste week plaats in de scuola media (middelbare school), alwaar diverse activiteiten waren opgezet. Er kon worden gekleid, deuren geschilderd en er werden doosjes versierd, die daarna gevuld met potpourri verkocht zouden worden. Mij was dit jaar gevraagd om met kleine groepjes te zingen. Zoals gewoonlijk was er weinig tot geen idee/structuur, niemand wist eigenlijk goed wat de bedoeling was dus succes verzekerd, die eerste dag. De tweede dag ging het iets beter. Na de pauze hebben we met alle kinderen samen gezongen, wat duidelijk  een beter idee was, dan de kleine groepjes. Dit hebben we de rest van de week volgehouden en het leuke was, dat de kinderen bij binnenkomst al vroegen of we weer gingen zingen. Chaos lijkt een onderdeel van de cultuur in Italië, maar ook zingen. Er is een groot verschil tussen het niveau van de kinderen hier en de kinderen in Nederland. Vanaf dag 1 heb ik al heel eenvoudig tweestemmig gezongen met de kinderen. Erg leuk! Qua repertoire heb ik diverse liedjes gezongen uit diverse landen met voor mij als hoogtepunt ‘hoofd, schouders, knie en teen’. (zie filmpje). Erg leuk, om 25 Italiaanse kinderen een Nederlands liedje te horen (en zien) zingen!
De tweede week zal in augustus plaatsvinden. Ik heb er nu alweer zin in!

zondag 12 mei 2013

Onze eerste zangweek!


Afgelopen week was het eindelijk zover; onze eerste zangweek was een feit! Muziek maken is gewoon geweldig en vanuit mijn achtergrond als muziekdocent en koordirigent is het niet onlogisch, dat ik daar ook hier in Italië iets mee zou doen. In de afgelopen jaren speelde ik al orgel in de kerk, zong ik bij een koor en gaf ik hier en daar wat pianoles. Het organiseren van een zangweek stond nog op mijn wensenlijstje en afgelopen week was het dus eindelijk zover.

Een klein clubje van mijn oude smartlappenkoor in Almere kwamen een klein weekje zingen. Maandag na het ontbijt stond de eerste workshop op het programma en dat was voor alle partijen toch even spannend. Hoe bevalt het repertoire en hoe gaat het zingen met zo’n klein groepje. De zenuwen waren echter voor niks geweest, want het zingen ging fantastisch en over het repertoire was ook iedereen tevreden. We hebben in totaal vijf workshops gehouden en zijn erin geslaagd hierin tien meerstemmige nummers in te studeren, echt super. Vrijdagochtend hebben we de laatste repetitie gehouden in één van de mooiste kerken van Murazzano, het Sanctuario. In die prachtige ambiance hebben we nog één keer alles doorgezongen en dat klonk werkelijk geweldig. Een week met veel zang, maar ook, hoe kan het anders wanneer je in Italië bent, een week met heerlijk eten en drinken. Een week waarin men buiten het zingen ook kon genieten van al het moois wat onze omgeving te bieden heeft. Het was een geweldige week!

In oktober hebben we de volgende zangweek op het programma staan. Meer informatie hierover is te vinden op: http://www.casavabene.com/mediapool/52/523113/data/2013_Zangweek.doc

maandag 22 april 2013

Leuke mensen, maar niet te begrijpen…


Het is alweer 4 jaar geleden dat ik ben begonnen met zingen bij het Corale Due Torri in St. Michèle Mondovì. Een kwalitatief goed koor, een goede dirigent en ook nog eens een leuke groep mensen bij elkaar. Tot zover geweldig, maar het is niet allemaal hosanna . Het blijft wonderlijk om de verschillen te zien tussen een Nederlands koor en een Italiaans koor. Een gemiddels Nederlands koor repeteert van half 8 tot half 10 en heeft dan om half 9 een kwartiertje pauze. De dirigent is ruim op tijd aanwezig om zich voor te bereiden en de repetitie start en stopt (over het  algemeen) stipt op tijd. De koorleden zijn dan ook allen vóór het begin van de repetitie aanwezig waardoor er op tijd gestart kan worden en de dirigent heeft over het algemeen een repetitie plan.   Hier dus niet!

De repetitie is hier van 9 tot 11 uur in de avond! De dirigent is eigenlijk nooit voor kwart over 9 aanwezig en er zijn ook koorleden die vrolijk en zonder schaamte om half 10 of nog later aankomen zetten. De dirigente begint altijd eerst met allerlei mededelingen zonder volgorde, zonder logisch verhaal en al helemaal zonder enige conclusies. Het liefst praat dan ook iedereen door elkaar over de desbetreffende zaak mee, totdat de dirigente het circus zwaar geïrriteerd afsluit. Als ze hiermee klaar is, is het vaak rond half 10 - kwart voor 10 en kan de repetitie beginnen met inzingen. Dit kan ook rustig een half uur duren waardoor we soms voor 10 uur nog geen lied gezongen hebben. Het mooie is, dat veel koorleden zich hier ook aan ergeren, maar ook weer niet de noodzaak voelen hier iets mee te doen. Daar komt nog bij dat men hier nogal op kijkt naar de dirigent, is een soort hooggeplaatst wezen waartegen je dat niet zegt. Hier manifesteerd zich het cultuurverschil, waarbij ik wel mijn zegje doe. Het gekke is de dirigent is er blij mee en de koorleden ook. Iedereen happy, maar het blijft wonderlijk!

Vanavond mag ik weer J, Monique

maandag 1 april 2013

Niet alleen een warmer klimaat


Toen we nog bezig waren met de voorbereidingen van ons Italië avontuur hadden we al summier kennis gemaakt met de Italianen en onze eerste indrukken waren erg positief. We vonden ze erg open en vriendelijk overkomen en dat heeft er zeker toe bijgedragen dat we de stap ook daadwerkelijk hebben genomen. Natuurlijk zijn ook hier in Italië vervelende mensen, maar onze ervaringen tot nu toe zijn erg prettig. Niet alleen het klimaat is warmer, ook de mensen zijn warmer. Dat was heel tastbaar in de vele berichten die Monique kreeg vanuit Italië, na het overlijden van haar moeder. Een bericht als: ‘Jouw bericht heeft mijn hart doen bevriezen, ik hoop dat het jouwe niet zoveel hoeft te lijden’. Poëtisch en wellicht wat theatraal, maar bijzonder en erg fijn!