The Italian way

Het blijft prachtig om te zien met welk gevoel voor drama Italianen acteren. Vorige week is onze buurvrouw Maria (81) opgenomen in het ziekenhuis, om te worden geopereerd aan haar heup. Ze kwam bijna het huis niet meer uit en ging dus ook niet meer naar de markt, nou dan wist je dat het niet best was. Maria wilde absoluut niet naar het ziekenhuis, het arme ding was als de dood, dus het heeft ruim twee jaar geduurd voordat onze buurman, de rest van de familie en wij haar zo ver kregen om nu dan toch maar te gaan. De laatste dagen voor haar opname moest er nog steeds flink op Maria worden ingepraat, want iedereen was er bang voor dat ze op het laatste moment toch weer de hakken in het zand zou zetten. Wat een theater gaf dat. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen begint de volgende scene. Er mocht 24 uur per dag iemand bij haar blijven. De vraag is dan niet of dat ook nodig is, maar meer dat je het niet kunt maken naar elkaar toe (familie) om het niet te doen. Dit offer wordt dan ook weer door allen met het nodige gevoel voor drama gebracht. Natuurlijk vindt een ieder van zichzelf dat zijn of haar offer net iets groter was dan van die van de anderen. Ook Italianen zijn net mensen. Wij aanschouwen dat alles met hier en daar enige verbazing, maar genieten er ook van. Het heeft toch ook wel wat. Het is hier en daar wat over de top, maar er gaat toch ook wel heel veel passie en warmte vanuit. Wij Nederlanders zijn ook wel heel erg nuchter. De gulden midden weg zou mooi zijn. Als het goed is komt Maria over een paar dagen weer thuis en kunnen we de schat binnenkort weer tegen komen op de markt in Murazzano.

Voor de tweede keer druiven plukken

Ook dit jaar wilden we weer druiven gaan plukken. Het betaald niet geweldig, maar het is altijd nog meer dan wanneer we niets zouden doen. Het gaat ons ook niet om het geld, maar we vinden dat het een beetje hoort bij ons leven hier en misschien belangrijker nog; het is ook gewoon leuk. We hebben dit jaar kennis gemaakt met een wijnboer, Bruno Andriano in Dogliani en we zijn intussen grote liefhebbers van zijn wijnen en we zijn daarom ook bij hem gaan druiven plukken. We hebben echter vorig jaar kunnen ervaren dat het best zwaar werk is, dus we hebben dit jaar slechts halve dagen geplukt en dat was ook wel goed zo. Het was fantastisch weer, maar dat maakte het wel extra zwaar. Onder de naam 'La Bruna' brengt Bruno een aantal verschillende Dolcetto's op de markt, maar ook een LangeRosso (een blend) en een Chardonnay. Het zijn mooie wijnen en niet onbelangrijk; goed geprijsd voor zulke mooie wijnen. Wij zijn zelf vooral grote fans van de Langhe Rosso. Eén van onze gasten van dit jaar heeft zijn eigen wijnhandel in Nederland en we hebben ook hem kennis laten maken met met La Bruna. Dat heeft er intussen toe geleid dat zowel de Lange Rosso (Langhe Luigina) als de Chardonnay (Sofia) in Nederland te verkrijgen zijn. Kijk voor meer informatie op www.wijnkoperij-lavigne.nl

Weer net iets meer self supporting

Onze groentetuin wordt elk jaar weer net iets groter, maar dat betekent nog niet dat we onszelf al helemaal kunnen bedruipen. Nou is dat ook niet echt ons doel, maar het is wel leuk dat we al een eind komen.

We hadden dit jaar vooral veel vlees tomaten geplant, omdat we nu voor het eerst onze eigen tomatensaus wilden gaan inmaken. De voorgaande jaren hadden we dit steeds samen gedaan met onze (boven)buren. Dit jaar hebben we voor het eerst onze eigen tomaten en we hebben ook alles aangeschaft om deze te kunnen verwerken, zoals een tomaten pers en een groooote pan (10 liter). We hebben, in drie verschillende sessies, in totaal ca. 70 potten met tomatensaus gemaakt voor onszelf. Dan te bedenken dat we ook nog een hoop tomaten hebben weggegeven. Natuurlijk hebben we daarnaast ook nog saus gemaakt met onze buren. Zo knoeien we lekker verder in Italië en krijgt ons leven hier steeds meer vorm.

Op televisie

Iedere keer wanneer we de burgemeester van Murazzano tegen kwamen gaf hij ons aan nu toch echt snel een keer bij ons langs te komen. Vorige week stond hij ineens out of the blue voor de deur. Hij vertelde dat er de volgende dag opnames gemaakt zouden gaan worden voor het regionale (Piëmontese) journaal en hij vroeg aan Monique of zij zou willen meewerken aan een interview.

Het item gaat over mensen die in de zomer maanden terug keren naar hun geboortedorp om daar hun vakantie door te brengen. Er wordt vervolgens een bruggetje gemaakt naar Monique door aan te geven dat er ook mensen zijn die speciaal naar de regio komen om daar permanent te wonen.

Culinair arrangement Italië

'Housten we have a problem'. Met deze woorden kwam Monique twee weken geleden ons huis binnen. Een paar dagen later moesten onze eerste gasten voor het culinaire arrangement arriveren en nu was Monique er achter gekomen dat de trattoria's welke wij op het oog hadden

om onze gasten te verwennen precies die week hun deuren gingen sluiten. Met het culinaire arrangement willen wij onze gasten kennis laten maken met de Piëmontese keuken, meer specifiek met de regionale keuken uit de Langhe. Hiervoor hebben we een programma samengesteld waarbij men op de dag van aankomst bij ons dineert, zodat men die avond niet meer op pad hoeft en waarbij men in de rest van de week bijna dagelijks wordt getrakteerd op een zeer uitgebreide maaltijd bij verschillende restaurants en trattoria's in de omgeving. Het is dan natuurlijk wel zo handig dat de trattoria's en restaurants ook open zijn. Het bleek dat men er nog even tussenuit ging, voordat hun hoogseizoen zou gaan beginnen. Eén van de trattoria's, bij ons in het dorp had dat ook gewoon ineens besloten. Gelukkig voor ons hebben wij ons in de afgelopen jaren dat we hier in

Italië mogen zijn met hart en ziel gestort op het ontdekken van de lokale eetgelegenheden, dus we hadden voldoende alternatieven.

Fietsen en eten

Onze eerste gasten voor het culinaire arrangement zijn net twee dagen geleden vertrokken en de week is geweldig verlopen. We vonden het best spannend, want je weet natuurlijk nooit of wat je

bedacht hebt ook daadwerkelijk in de smaak valt. Het hele huis was overgenomen door een groep fietsers. Elke dag kwam er een plukje binnen en dinsdag kwam de zevende en laatste man bij de groep. Het was meteen duidelijk dat het niet zomaar fietsers waren, want het meegebrachte materiaal zag er allemaal zeer professioneel uit. Nee, aan het materiaal ging het niet liggen. De mannen bleken ook werkelijk getrainde fietsers te zijn en zij hebben elke dag lange tochten gemaakt. Ze waren zeer enthousiast over de regio en genoten zichtbaar van de prachtige omgeving. We kunnen gerust stellen dat het een geslaagde week was en dat het culinaire arrangement de eerste test met vlag en wimpel heeft doorstaan.

Het programma van het culinaire arrangement samengevat:

Bij aankomst diner bij Casavabene in de traditie van Piëmonte

3 keer uitgebreid uit eten bij trattoria's

1 keer uit eten bij de boer

1 keer pizza met voor- en nagerecht

1 keer wijnproeverij

1 keer grappa proeverij

7 keer ontbijt

Everzwijnen op ons pad

We wonen midden in de natuur, maar dat betekent nog steeds niet dat we struikelen over het wild. In de twee jaar dat we nu in Italië zijn hebben we natuurlijk al wel het één en ander gezien, maar het was nog nooit zo tastbaar als gisteravond. We waren op weg naar huis met de auto en plotseling zagen we een hele kudde everzwijnen op de weg en voor we het wisten stonden we er middenin. Gek genoeg gingen ze niet op de loop. De kudde bestond hoofdzakelijk uit vrouwtjes met heel veel kleintjes, dus we zijn toch maar niet te lang blijven staan.

Onze groentetuin

Toen we eenmaal in Italië waren neergestreken, zijn we ook meteen begonnen met het aanleggen van een groentetuin. Onderdeel van ons leven in Italië is ook dat we meer zelfvoorzienend willen zijn. Eerlijk gezegd zijn we dat nog lang niet en dat zal waarschijnlijk ook

2009

2010

2011

2011

nooit gebeuren, maar dat neemt niet weg dat we het wel erg leuk vinden om mee bezig te zijn. Verder vinden we het ook een leuk onderdeel van wat wij onze gasten bieden. Onze gasten mogen namelijk ook gewoon de tuin in lopen en pakken wat ze nodig hebben. Dat geldt ook voor de kruiden, die we bij het huis hebben staan. Zelfvoorzienend zijn we dus niet, maar het gaat ons wel steeds beter af. In 2009 zijn we klein begonnen op de plek waar het uitloopveld is van onze septictank. Het jaar erop hebben we het al meteen een stuk groter aangepakt en daarom hebben we de locatie van de groentetuin gewijzigd, meer achterop het terrein. Dit jaar hebben we het weer iets groter aangepakt en al doende lerende worden we er ook beter in. Het is toch gewoon erg leuk om iets van je eigen land af te halen. Een tomaat van de struik af te plukken en direct op te eten. Ook de smaak is geweldig, helemaal super!!

Het Italiaanse plaatje

Wanneer men aan Italië denkt, heeft men daarbij vaak het plaatje voor ogen uit de Bertoli reclame van een grote familie die lekker gezellig buiten, met z'n allen aan een grote tafel zitten te eten. De werkelijkheid is natuurlijk altijd minder romantisch. In Nederland zit men waarschijnlijk vaker buiten dan hier in Italië. Neemt niet weg dat wij ook Italianen kennen die wel aan dat plaatje voldoen. Zo zijn vrienden van ons, Americo en Assunta elke zondag te vinden bij hun 'cascina', een klein boerderijtje en het ouderlijk huis van Americo. De hele dag door komen daar mensen langs en als het zo uitkomt eet men een hapje mee. Na het eten is het standaard tijd voor een spelletje 'bocce', Italiaans jeu de boule, maar dan met iets grotere ballen. Dit alles speelt zich af in een ontspannen sfeer, maar dat neemt niet weg dat het spelen van bocce uiterst serieus wordt genomen. Het is iedere keer weer leuk om ons gezicht te laten zien bij de cascina en wij vinden het erg bijzonder dat wij deel van mogen uitmaken van deze happening.

Onze Tabacchi

In ons dorp Murazzano hebben we twee zogenaamde Tabacchi. Naast tabak en sigaretten verkopen zij eigenlijk alles wat los en vast zit. Een soort Blokker in het klein. Wanneer we iets vergeten zijn te halen kunnen we het altijd nog proberen bij de twee Tabacchi. We gaan altijd eerst naar Tabacchi nummer 1, deze heeft veel, maar eigenlijk nooit dat wat wij zoeken. Gelukkig heeft Tabacchi nummer 2 bijna alles. Het is wonderlijk om te zien dat ze zoveel artikelen weten onder te brengen in zo'n kleine ruimte. Toen wij nog druk aan het verbouwen waren aan onze appartementen en B&B moesten wij een radiatorkwast hebben. We hadden er weinig fiducie in, maar hebben het toch geprobeerd bij onze Tabacchi. Het is niet te geloven, maar we konden kiezen uit een paar verschillende maten.

Koken op de houtkachel

Toen we ons huis gingen afbouwen, moesten we keuzes maken ten aanzien van het soort verwarming, warm watervoorziening en wel of geen gas. Aangezien er nog helemaal niets was konden we kiezen voor een aantal duurzame oplossingen. Lage temperatuurverwarming viel jammer genoeg al snel af, omdat we niet genoeg ruimte (hoogte) hadden om de vloerverwarming aan te kunnen brengen. Daarbij kwam dat dit vooral erg gunstig zou zijn in combinatie met het gebruik van aardwarmte, het gebruik van een warmtepomp, maar we merkten dat de kennis van deze systemen niet aanwezig was bij de lokale installateurs. We hebben toen besloten de verwarming te regelen met een houtkachel en voor het warme water hebben we zonnepanelen aangebracht. Ook hebben we besloten tevens centrale verwarming aan te brengen. Argument hiervoor was met name dat het op dat moment makkelijker te realiseren was, dan wanneer we op een later tijdstip zouden besluiten dat alsnog te doen. Aangezien we niet genoeg ruimte hadden voor een hout gestookte installatie, werd dit een cv op gas. Sinds we terug zijn in Italië hebben we onze houtkachel (Stufa) dagelijks gebruikt. De stufa staat bij ons in de woonkamer en het brandende hout zorgt voor een leuke sfeer, daarnaast komt er een zeer prettige warmte vanaf. Ook in één van de appartementen hebben we een kleine houtkachel staan. Deze is eigenlijk met name voor de sfeer. In het linker deel van de stufa moeten de houtblokken worden ingebracht en het rechterdeel bestaat uit een oven. Bijna de gehele bovenkant bestaat uit een kookplaat. We hadden geen idee of het een beetje zou werken, maar we hebben intussen al diverse gerechten bereid op onze stufa, zoals een cake uit de oven, pannenkoeken op de bakplaat en we hebben voor het eerst stoofvlees bereid. Voor gratis warm water hebben we altijd een fluitketel water op staan. We zijn erg blij met onze stufa en tot nu toe stoken we nog met het hout, dat we hebben gevonden op ons terrein en in ons huis.

Integreren voor beginners

Sinds een paar weken ben ik speler bij de S.C. Murazzano. Voetbal dus. Belangrijkste reden hiervoor is dat ik wat meer wil integreren in het dorp. Daarnaast kan het ook geen kwaad dat ik iets aan mijn conditie ga doen, want die is nogal erbarmelijk. Dat werd meteen pijnlijk duidelijk tijdens de eerste (vriendschappelijke) wedstrijd van het seizoen. Ik speelde de laatste tien minuten van de wedstrijd en dat was ook al meer dan genoeg voor deze bejaarde. Het team bestaat voor het grootste deel uit jonge kerels van rond de twintig, een enkele dertiger en nu dus één veertiger. Afgelopen week hadden we de eerste training. In tegenstelling tot wat ik had verwacht werd er serieus getraind en werd er alleen aan het einde een partijtje gespeeld. Na de heftige warming-up had ik mijn kruit dan ook al weer verschoten, maar ik kon echter nog wel meekomen. Tijdens het spelen van het partijtje ging mijn lichaam echter fysiek protesteren. Bij elk balcontact kreeg ik kramp in mijn kuiten. Dat alles neemt niet weg dat ik het ook gewoon erg leuk vind om te doen. De communicatie met mijn teamgenoten verloopt natuurlijk nog wat moeizaam, maar het is een leuke groep en dat wordt in de loop van de tijd alleen maar beter. Wanneer ik zo 's avonds in het donker op het voetbalveld van Murazzano loop, met uitzicht op het uitgelichte dorp, dan realiseer ik mij weer hoe bevoorrecht ik ben dat ik hier mag zijn.

Druiven plukken

We hebben ons de laatste tijd een beetje verdiept in de verschillende wijnen van onze regio, De Langhe - Piëmonte. Dat wil zeggen we hebben verschillende wijnhuizen bezocht en wijnproeverijen gedaan. Onze regio is vooral beroemd vanwege de rode wijnen, waaronder de Dolcetto, Nebbiolo, Barbera, Barbaresco en de meest bekende de Barolo, maar we hebben ook witte wijnen zoals de Roero Arneis en de Moscato d'Asti. Geen vervelende manier om aan research te doen in de wondere wereld van het wijn maken. Tijdens één van onze proeverijen hebben we aangeboden om mee te helpen met het oogsten van de druiven. Op dat moment puur ingegeven door het feit dat het ons heel leuk leek om een keer gedaan te hebben en om weer een andere kant te ervaren van het wijn maken. Daarnaast biedt het voor ons ook een mogelijkheid om elk jaar in de periode eind September - begin Oktober iets bij te verdienen. In die periode zullen we niet veel gasten meer hebben in onze appartementen of B&B kamer, dus dat past prima. Afgelopen week zijn we vol enthousiasme begonnen met het plukken van de dolcetto druiven bij wijnhuis Eraldo Revelli, een klein familiebedrijf. We hadden geweldig weer en het uitzicht over de wijngaarden was oogstrelend. Elke dag, tussen de middag werd er gezamenlijk gegeten in de keuken met natuurlijk een glaasje wijn. We wisten wel dat het werk zwaar zou kunnen zijn en dat bleek inderdaad ook zo te zijn. Het is gewoon hard werken. Vooral je rug heeft het zwaar te verduren met het plukken op een net te lage hoogte (voor ons, lange Nederlanders altans). De romantiek van het druivenplukken is er wel een beetje af, maar dat neemt niet weg dat we er weer een leuke ervaring bij hebben. Volgend jaar zullen we in ieder geval beter voorbereid zijn. Het was leuk om het hele proces van het wijn maken nu van dichtbij mee te maken en we hebben daardoor ook een hele nieuwe kijk gekregen op wijn. Wanneer je ziet hoeveel werk het allemaal met zich meebrengt om wijn te produceren begrijp je niet dat zo'n fles voor die prijs verkocht kan worden. Tijdens de proeverij bevielen de wijnen van Eraldo Revelli ons al buitengewoon goed, maar nu we zelf een week hebben rondgelopen op deze wijngaard smaken ze ons nog beter. We zijn voor altijd verbonden met dit wijnhuis.

Paddestoelen zoeken

Eten en dan met name lekker eten is een belangrijk onderdeel van de cultuur in Italië. De paddestoel is bij iedereen populair. Niet alleen vanwege de smaak, maar ook vanwege de spanning van de jacht. De afgelopen weken waren er weer paddestoelen te vinden in het bos, tenminste als je weet waar je moet zoeken. De meeste van onze buren gingen er dan ook op uit. Iedereen heeft zo zijn 'plekjes'en doet daar erg geheimzinnig over, want men wil natuurlijk niet dat anderen er eerder bij zijn. Wij zijn gaan zoeken en namen zo ongeveer elke paddestoel die we tegen kwamen mee. De paddestoel die bij iedereen buitengewoon gewild is, is de Funghi Porcini (Eehoorntjesbrood). Ook wij wisten er een paar op te sporen, waarvan één vrij grote (zie foto). Nu hebben wij dus ook een 'plekje'. Nu alleen hopen dat we deze ook in de toekomst weer weten terug te vinden. Eenmaal terug thuis namen we het paddestoelenboekje erbij en probeerden we aan de hand van de foto's en beschrijvingen uit te zoeken of de gevonden buit eetbaar was. Daarna hebben we onze vondst ook nog even voorgelegd aan onze buren, want het is wel helder dat je er erg voorzichtig mee moet zijn. Resultaat was in ieder geval dat we het grootste deel van onze buit konden weggooien, omdat deze niet eetbaat (soms zelfs giftig) of gewoon niet lekker was. De komende weken willen we nog gaan jagen, maar dan meer gericht op twee soorten paddestoelen. Alleen al de jacht is erg leuk, maar het daarna bereiden en eten van de paddestoelen is nog leuker.

Een meter varken

Vorig weekend zijn we uitgenodigd voor een feestje bij één van de koorleden van Monique.

Hij had enige jaren geleden een huisje gekocht in de bergen en had intussen een groot deel opgeknapt. Hij vond het nu een mooie gelegenheid om het huisje aan iedereen te laten zien en dan moet er natuurlijk ook meteen met elkaar gegeten worden. Nu zijn we daar altijd wel voor te porren. De laatste paar kilometer moesten we met onze auto een steile berg op via een soort Malboro Classic weg. We hebben zeker geen terreinwagen, maar het ging net goed. Eénmaal aangekomen bleek het niet te gaan om een huisje, maar om een grote, ommuurde herenboerderij bestaande uit meerdere gebouwen. Wij vonden dat we aardig hadden lopen verbouwen aan onze appartementen, maar dit was toch wel een ander verhaal, qua omvang en hoeveelheid werk. Zoals gewoonlijk was het meteen gezellig. De mensen op het koor van Monique en hun partners zijn allemaal bijzonder aangename mensen en zeer betrokken bij elkaar. Na een tour rond het complex werd er gegeten en iedereen had iets meegenomen. De gastheer zelf had een geroosterd speenvarken geregeld. We vroegen de gastvrouw of ze deze zelf aan het spit hadden gebraden, maar dat was niet het geval. Ze hadden gewoon een meter varken besteld bij de slager. Het zal geen verrassing zijn; het was erg gezellig en natuurlijk hebben we weeeeeer teveel gegeten.

Het lekkere stel aan de volksdans

Monique wil al een hele tijd graag dat we op dansles (stijldansen) gaan. Niet alleen omdat zij dat gewoon erg leuk vindt, maar ook omdat hier op alle dorpsfeesten wordt gestijldanst. Enige tijd geleden heeft Hermando zich dan eindelijk zo gek laten krijgen om mee te doen. Van deze dansles is nog niets terecht gekomen, maar we zijn afgelopen vrijdagavond wel naar een basiscursus volksdansen geweest (Occitaanse dans).

De avond werd georganiseerd door Bruno, één van de koorleden van Monique en hij had ons uitgenodigd om daaraan deel te nemen. Wie a zegt moet ook b zeggen, dus met frisse tegenzin ging Hermando mee naar Torre Mondovi, waar het 'spektakel' zich zou moeten gaan voltrekken.

Zoals alles in Italië begon ook dit evenement bijna een uur later als aangegeven, maar daar stoort niemend zich aan en ook ons gaat dat steeds beter af. Het geheel ging vervolgens niet heel soepeltjes van start, maar toen men eenmaal was begonnen was het al snel heel erg leuk. Er werden verchillende dansjes voorgedaan (zie filmpje) en na een korte instructie moesten we vervolgens zelf aan de bak. Het zal velen wellicht verbazen, maar het was erg leuk!

">

Onze buurvrouw Maria

Iets hoger op de berg wonen onze buren Beppe en zijn moeder Maria. Twee heerlijke mensen en we zijn erg blij met ze. Een paar jaar geleden is Maria's man overleden en is Beppe weer bij zijn moeder gaan wonen. Die twee kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. Elk bezoek aan hen levert dan ook zeer komische scenes op, waarbij ze elkaar verbaal te lijf gaan. Maria is intussen 79 jaar oud, maar over het algemeen nog steeds goed bij de pinken. De uitspraken van Maria, en dan met name de gene die over Beppe gaan, zijn briljant. Ter illustratie zal ik een paar uitspraken beschrijven.

Situatie: Monique belde Maria, toen we nog in Nederland waren en vroeg hoe het er mee ging.

Maria: Het gaat niet zo lekker. Een slechte gezondheid en slecht gezelschap (Beppe).

Situatie: We komen Maria tegen op de markt in Murazzano en vragen Maria waarom ze geheel in het zwart gekleed is.

Maria: Ik ben in de rouw vanwege mijn aanstaande dood.

Situatie: Monique komt geregeld even bij Beppe en Maria langs, maar het was er even niet meer van gekomen. We liepen op de markt van Murazzano, samen met onze andere buurvrouw Jaqueline, en zagen Beppe en Maria op een terras zitten.

Maria: Hi Jaqueline, Hermando en jou ken ik niet meer (tegen Monique)

Foto: Feest in het bos met aan tafel Beppe, Jaqueline, Monique en Maria

Casavabene; Appartementen en B&B: Dorpsfeest in Sale San Giovanni

De verschillende dorpen en steden in onze regio 'De Langhe' organiseren elk hun eigen feesten. Over het algemeen staan deze in het teken van eten. Zo is er het kersenfeest van Doglianie, het aardappelfeest van Mombarcaro en heeft ons Murazzano haar kaas feest (DOP Murazzano). Dit weekend was er het kruidenfeest van Sale San Giovani. Een pittoresk klein dorpje op één van de vele heuvels hier en een gezellige drukte in de nauwe, middeleeuwse straatjes. Het weer eens heerlijk genieten (zie bijgesloten filmpje).

Dichtbij de natuur

Eén van de dingen, die het leven hier zo bijzonder maakt in Italië, is het dichtbij de natuur staan. Vorig jaar, toen we nog in de caravan zaten (zonder stroom en water en met een leefruimte van 1 vierkante meter) was dit nog tastbaarder. Is het koud, moet je vuur maken. Wil je douchen, moet je zorgen, dat je dit op warme dagen doet, voordat de zon onder gaat, anders is het water in de solar douche koud. Als het donker is, ga je naar bed. Wordt het licht sta je op. Het verschil tussen de seizoenen is duidelijk zichtbaar, qua flora, maar ook qua fauna. Zo laten de krekels alweer weken van zich horen en hebben we gisteravond de eerste vuurvliegjes weer gezien. Ik was alweer vergeten, hoe bijzonder deze beestjes zijn. Vorig jaar in juli leken ze elke avond onder de kastanje disco te houden. Wat een mooi schouwspel met een hoog Efteling gehalte. Ook onze gasten hebben genoten van deze gratis voorstellingen tijdens hun vakantie. De zomer is nu echt begonnen; ik heb nu al zin in de komende weken!

Subsidie voor het koor

Iedereen werd verzocht om zijn/haar partner mee te nemen naar de koorrepetitie van deze week. Op basis van het aantal aanwezigen zou het koor een subsidie krijgen. Eenmaal aangekomen bleek al snel dat het niet ging om een subsidie vanuit de overheid, maar van een bedrijf. Als tegenprestatie moest iedereen natuurlijk wel even (twee uur!!!) aandachtig deelnemen aan een demonstratie van het meest fantastische bed dat op dit moment te koop is in Italië en waarschijnlijk op de hele wereld. Hermando begreep maar een fractie, maar genoeg om te horen dat het om een lul verhaal ging. Toch was het weer een hele belevenis en achteraf werd er samen gegeten en gedronken van de door een ieder meegebrachte hapjes en drankjes.

Italianen en voetbal, het WK

In Nederland is intussen de oranje gekte volledig losgebarsten. De gemiddelde Italiaan is, in vergelijking met de meeste Nederlanders nog gekker op voetbal. Het is bijna een onderdeel van hun cultuur. In het clubvoetbal zijn de meesten hier fan van de grote oude dame uit Turijn, Juventus. Natuurlijk staat iedereen nu als één man achter de Azzuri, het nationale elftal. Wat men niet deelt met de Nederlanders is dat bijna blinde vertrouwen dat hun team wereldkampioen gaat worden. Ook komt het hier bij niemand op om zijn huis geheel blauw te schilderen of om als een idioot verkleed over straat te gaan. Begrijp me niet verkeert, ik vind dat best grappig, maar gelukkig doen die idiote Italianen dat niet.