zondag 23 december 2018

Integratie

Toen wij aan ons Italië avontuur begonnen hadden we geen grote ideeën over hoe we ons leven in Italië en binnen de gemeenschap zouden gaan vormgeven. We hadden eigenlijk nergens echt grote ideeën over of verwachtingen van. Wat we wilden, wat we zochten was een ander leven, een andere levensstijl en we stonden open voor alles wat er op ons pad ging komen. Waar we in Nederland eigenlijk geen behoefte hadden aan contact met de buren, vonden we het hier juist bijzonder prettig om met iedereen die dat wilde een relatie op te bouwen. Vanaf het begin voelde alles wat we deden heel natuurlijk en heel normaal, ook al was alles nieuw voor ons. Het kopen van een huis in het buitenland, het verbouwen, met alles wat daarbij komt kijken, het slapen in een caravan, zonder voorzieningen, maar ook het gewoon zijn in een ander land. Onze lijfspreuk was: we gaan het zien, wat zoveel betekent als; we doen wat we kunnen om ons avontuur te laten slagen, maar we houden
er sterk rekening mee dat dit wellicht niet zo zal zijn. Intussen zijn we 10 jaar verder en eigenlijk zitten we er nog steeds op dezelfde manier in. Wat we na 10 jaar in ieder geval kunnen stellen is dat ons leven in Italië en meer specifiek in ons dorp Murazzano bijzonder prettig is en we beiden erg gelukkig zijn met de keuze om dit avontuur te ondernemen. We voelen ons beiden echt onderdeel uitmaken van de gemeenschap, al doen we dat ieder op ons eigen manier. Zo voel ik bijna geen behoefte om sociaal actief te zijn en Monique juist wel. Van Monique kunnen we gerust stellen dat zij super geïntegreerd is en ik ben dat duidelijk niet. Niet in de laatste plaats omdat ik na 10 jaar nog steeds de taal niet beheers en daar zijn geen excuses voor te bedenken.
Natuurlijk red ik mij wel, maar niet op een niveau waarbij je werkelijk een goed gesprek kunt voeren. Nou heb ik die behoefte ook niet, maar toch. Natuurlijk moet ik daar iets aan doen. Nu echt..... Buiten meer aanleg, kan ik niet anders zeggen dan dat Monique vanaf dag één fanatiek bezig was met het zich eigen maken van de taal. Het feit dat zij sociaal actief is in het dorp, maar ook met haar koor heeft ervoor gezorgd dat zij intussen bijzonder goed Italiaans spreekt. In het dorp zijn we bekend als Monica en de man van Monica, dat zegt genoeg. Toch voel ook ik mij echt deel uitmaken van het dorp, het is mijn dorp en ik ben trots op mijn dorp. Ik vind het leuk dat we op onze manier iets bijdragen aan de gemeenschap en we hebben ook het gevoel dat dit wordt gewaardeerd. Buiten het feit dat we economisch iets toevoegen aan het dorp zitten we in de zomer geregeld als vrijwilliger als torenwacht bij de middeleeuwse toren van Murazzano, helpt Monique nu al jaren bij het organiseren van de kinderspeelweken en werkt zij daar ook aan mee als begeleider en last but not least hebben we dit jaar voor de tweede keer een muziekreeks georganiseerd; Pomeriggi in Musica








Vijf concerten op vijf zondagen op rij in de periode juli-augustus in één van de prachtige kerken van Murazzano. Iedereen was erg enthousiast en dus gaan we ook in 2019 weer een editie van Pomeriggi in Musica organiseren, Monique heeft het programma al bijna geheel rond. Het kan ook te gek worden, wat betreft de integratie. Zo werd Monique eerder dit jaar gevraagd of zij er oren naar had om plaats te nemen in de gemeenteraad. Natuurlijk vond zij dat een hele eer, maar om een aantal redenen heeft zij daar toch echt nee op geantwoord. In zo'n dorp speelt van alles onder de oppervlakte, relaties tussen personen en families, zaken die in het verleden niet helemaal lekker zijn afgehandeld, daar willen we eigenlijk verre van blijven. We kunnen nu lekker onze eigen dingen doen en dat is prima zo. Grappig genoeg werd zij afgelopen week door een rivaliserende groep mensen, die dit jaar ook deel willen gaan nemen aan de verkiezingen, ook gevraagd of zij namens hen in de gemeenteraad wil. Hilarisch gewoon. Wat we zelf het toppunt van integratie vinden is het feit dat we sinds kort op Occitaans dansen zitten. Jawel, volksdansen. Zeker niet cool, maar wel erg leuk! Op oudejaarsavond gaan we 2018 ook al dansend afsluiten en dansend het nieuwe jaar in. 








1 opmerking:

  1. Mooi verhaal en leuk om te lezen! Enne, best cool hoor die dans :-) Lieve groet en het allerbeste voor 2019! Marco

    BeantwoordenVerwijderen